Drzewiecki nie przyszedł na przesłuchanie do Sejmu, bo go gardło bolało. Chlebowski nie przyszedł do "Kropki na i...", choć kiedyś pasjami tam bywał, bo oglądały go miliony. Prezydent nie przyszedł na exposé ministra spraw zagranicznych, ale potem go zaprosił do siebie, lecz wówczas to minister zadarł nosa. Czytając takie absurdy trudno się obrażać czy denerwować, można tylko współczuć urzędnikom, którzy w swojej pracy muszą się aż tak poniżać. Słowo minister nie oznacza udzielnego księcia, tylko przeciwnie - sługę. Ale oni naprawdę uważają, że robią nam łaskę, bo w sumie nie lubią swojej pracy. Dr Ewa Kopacz, przez trzy dni obrad X Krajowego Zjazdu Lekarzy, nie znalazła nawet kwadransa, aby spojrzeć w oczy lekarzom i posłuchać, co ich boli i co jest ich troską. Rzecz jasna, również nikt z jej świty z Miodowej nie zajrzał na Zjazd, który obradował parę ulic dalej.

Z Maciejem Hamankiewiczem nowo wybranym prezesem Naczelnej Rady Lekarskiej rozmawia Agnieszka Katrynicz. . Wybory prezesa NRL obfitowały w liczne niespodzianki. Jest pan zaskoczony takim ich przebiegiem? - Zaskoczony nie, bo jak każdy kandydat jestem przekonany, że to mój program jest najlepszy i to ja powinienem wygrać. Jedyne, co mnie zaskoczyło, to rozmiary zwycięstwa, bo dostałem 274 głosy, a mój konkurent 132. To bardzo duża przewaga. . Od razu po ogłoszeniu wyników pojawiły się komentarze, że pana zwycięstwo oznacza, że w samorządzie nic się nie zmieni, bo będzie pan kontynuować linię Konstantego Radziwiłła, a co złośliwsi mówią nam o tym, że będzie pan sterowany przez poprzedniego prezesa. - Ale ja przecież nie byłem kandydatem promowanym i popieranym przez Konstantego Radziwiłła. Zresztą poprzedni prezes publicznie mówił, że jestem dobrym kandydatem, ale jego zdaniem jest lepszy (Romuald Krajewski - przyp. redakcji), więc nic nie zawdzięczam Konstantemu Radziwiłłowi. Oczywiście, nie oznacza to, że uważam, iż Konstanty Radziwiłł nie jest samorządowi potrzebny i cieszę się, że dostał się do Rady, gdzie będzie mógł służyć swoim doświadczeniem i radą.

Z Konstantym Radziwiłłem ustępującym prezesem Naczelnej Rady Lekarskiej rozmawia Agnieszka Katrynicz. . Jak pan ocenia wyniki wyborów na Prezesa Naczelnej Rady Lekarskiej? - Jestem zadowolony. To dobry wybór. I nie chodzi jedynie o stanowisko Prezesa, ale też członków NRL. Wyniki oznaczają, że wygrała koncepcja budowania na doświadczeniu i osiągnięciach poprzedników, a nie na ruinach tego, co zbudowali. Zmiany oczywiście nastąpią. Są one potrzebne i temu służy m.in. kadencyjność piastowania stanowisk w samorządzie. . Spodziewa się więc pan bardziej zmian ewolucyjnych niż rewolucyjnych? - Jako jeden z członków nowej Rady nie chciałbym występować przed szereg. Pozostawmy prawo do składania takich deklaracji nowemu Prezesowi. Będzie z pewnością inaczej. Ale, przynajmniej w mojej opinii, wynik wyborów oznacza, że osoby pracujące w poprzedniej kadencji, w tym także ja, nie mają się czego wstydzić. A wręcz mają prawo do dumy ze swoich osiągnięć. Nie ma też powodu, żeby odcinać się od wszystkiego, co było.

Z Jolantą Orłowską-Heitzman ponownie wybraną na stanowisko naczelnego rzecznika odpowiedzialności zawodowej rozmawia Agnieszka Katrynicz. . Jakie zadania, problemy do rozwiązania uznaje pani za najważniejsze w swojej drugiej kadencji? - Na pewno szkolenia zarówno okręgowych rzeczników odpowiedzialności zawodowej, zastępców naczelnego rzecznika, jak i pracowników biur rzecznika. Warto przypomnieć, że zmieniona ustawa o izbach lekarskich zmieniła nieco zakres naszego działania i myślę, że powinniśmy służyć radą i pomocą w pracach organizacyjnych sądom lekarskim w przygotowaniach do prowadzenia spraw w II instancji, co do tej pory leżało w kompetencjach naczelnego rzecznika. . W pani sprawozdaniu widać było, że ilość spraw wpływających do rzecznika ciągle rośnie, to powód do niepokoju czy raczej wynik np. większej roszczeniowości pacjentów? - Na pewno zmienia się rzeczywistość i pacjenci są coraz bardziej świadomi swoich praw. W swoim sprawozdaniu podkreślałam też, że ok.70% skarg dotyczy organizacji systemu ochrony zdrowia, a nie pracy lekarzy. I to jest problem, nad którym musimy się zastanowić, nie tylko my, rzecznicy odpowiedzialności zawodowej czy członkowie samorządu, ale także decydenci w parlamencie i Ministerstwie Zdrowia.

X Krajowy Zjazd Lekarzy był historyczny. Po raz pierwszy w historii samorządu prezesem została osoba spoza Warszawy. Po raz pierwszy komisja rewizyjna zgłosiła wniosek o nie udzielanie absolutorium odchodzącej Naczelnej Radzie Lekarskiej. Ale takich "po raz pierwszy" było znacznie więcej... Wszelkie spekulacje i tajne ustalenia przewidujące, że walka o stanowisko prezesa NRL rozegra się między Romualdem Krajewskim a Andrzejem Włodarczykiem zawiodły - nowym prezesem został Maciej Hamankiewicz, specjalista II stopnia z chorób wewnętrznych, przewodniczący (przez ostatnie dwie kadencje) Okręgowej Rady Lekarskiej w Katowicach. Do trzech razy sztuka Po raz pierwszy w historii odnowionego samorządu wybory na prezesa trzeba było ogłaszać dwukrotnie. Podczas pierwszych dwóch tur nie doszło do rozstrzygnięcia. Najpierw startowali: Maciej Hamankiewicz, Romuald Krajewski (wieloletni przewodniczący Naczelnego Sądu Lekarskiego, członek Prezydium NRL ostatniej kadencji, szef Ośrodka Doskonalenia Zawodowego), Zdzisław Szramik (kandydat Ogólnopolskiego Związku Zawodowego) i Andrzej Włodarczyk (przewodniczący warszawskiej ORL przez ostatnie dwie kadencje i wiceminister zdrowia).

Z prof. Tomaszem Rechbergerem sportowcem Roku 2009 wśród lekarzy rozmawia Jerzy Jakubowicz. . Kiedy zaczęła się pana przygoda ze sportem? - Bardzo dawno. Urodziłem się w Pionkach, gdzie w czasach II RP powstał nie tylko przemysł zbrojeniowy, ale również nowoczesny ośrodek sportowy z krytą pływalnią. W szkole podstawowej była szkółka pływacka i tam rozpocząłem treningi, a w wieku 10 lat zostałem wicemistrzem Polski dzieci na 200 m stylem klasycznym. Od drugiego roku studiów na Wydziale Lekarskim AM w Lublinie startowałem w bardzo dobrej drużynie uczelni, w której byli ówcześni mistrzowie Polski: Jan Mioduchowski i Andrzej Grelecki. Namawiam ich do startu w obecnych zawodach. Od 1979 r. przestałem startować w zawodach, bo poszedłem do pracy w klinice i uważałem, że nie mam czasu na sport. Trzy lata temu lubelski radiolog Mirek Szyłejko, wielokrotny medalista, zdobywca dwóch złotych medali na Mistrzostwach Świata Lekarzy w Agadirze, namówił mnie na powrót do czynnego uprawiania sportu.

Maria Skłodowska-Curie (1867-1934), Polka z urodzenia i Francuzka z wyboru, jest jedyną na świecie podwójną laureatką Nagrody Nobla, i to z dwóch dziedzin, w 1903 r. z fizyki i w 1911 r. z chemii. Posiadała liczne tytuły honorowe i aż 16 doktoratów honoris causa. Była pierwszą kobietą we Francji, która uzyskała 12 czerwca 1903 r. stopień doktora w dziedzinie nauk ścisłych na Paryskiej Sorbonie. Odkrycie radu dało początek erze atomowej. W 1913 r. rząd francuski wzniósł dla niej Instytut Radowy. Fascynowała ją też medycyna. Została wcześnie osierocona przez matkę Bronisławę z Boguckich, która zmarła na galopujące suchoty (gruźlica) w wieku 42 lat. W tym samym czasie zmarła na dur brzuszny jej 12-letnia siostra Zofia, a ona sama wpadła w depresję. Jej starsza (urodzona w 1862 r.) siostra Bronisława ukończyła studia medyczne w Paryżu. Maria w tym czasie pracowała jako guwernantka u rodziny Żórawskich i wspomagała siostrę finansowo.

Od 1 stycznia 2010 posiadanie niewielkiej ilości narkotyków nie jest w Czechach karalne. Osoba, która posiada do 1,5 g heroiny, 1 g kokainy, 2 g amfetaminy, 15 g marihuany, do czterech tabletek ekstazy i pięciu tabletek LSD, nie musi obawiać się organów ścigania. Propozycje limitów przygotował czeski resort sprawiedliwości. Podstawą wprowadzonych zmian, jak podała rzecznik resortu, była "obecna praktyka sądowa". Jednakże, zdaniem ekspertów zajmujących się tematyką narkomanii, pomysł depenalizacji narkotyków w Czechach wynika przede wszystkim z bezradności wobec wzrastającej z każdym rokiem ich konsumpcji. Według raportu Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Uzależnień od Narkotyków - Czesi w ciągu roku wypalają aż 11,5 tony marihuany i zażywają ponad milion tabletek ekstazy!

Coraz częściej pacjenci wkraczają do mojego gabinetu ze słowami Dzień dobry, pani Krystyno, a później asertywnie odbierają dzwoniące do nich telefony komórkowe, bez cienia zakłopotania na obliczu czy słowa przepraszam. W takich chwilach jestem bliska dyskretnej zapaści psychicznej. Pierwsze miejsce przyznaję pacjentowi, który przychodzi do mnie na wizytę w godzinach porannych przed rozpoczęciem pracy i zawsze dzierży w dłoni kubek kawy, z którego popija w czasie konsultacji. Spodziewam się, że wkrótce nadejdzie dzień, gdy ów pacjent zakończy wizytę słowami Przybij piątkę i pieczątkę! Trudno bowiem oczekiwać, że medycyna da odpór przemianom obyczajowym, gdy różnorakie nowości atakują nasze życie niczym fala tsunami. Dobre maniery i eleganckie obyczaje zaczynają być towarem deficytowym także w naszym, lekarskim środowisku. Niektórzy absolwenci tej samej uczelni - bo zaczynam wątpić, czy słowo koledzy jest tu jeszcze odpowiednie - zbyt często zapominają, jak powinny wyglądać nasze wzajemne relacje.

Z Edwardem Ślączką, otorynologiem, ordynatorem szpitala Enel-Med w Warszawie rozmawia Agnieszka Katrynicz. . Co spowodowało, że zrezygnował pan z pracy w dużym szpitalu klinicznym, jakim jest Szpital Bródnowski w Warszawie, i zdecydował się na prywatnego pracodawcę? - Wiele czynników, w tym także te osobiste. Nastąpiła zmiana na stanowisku szefa oddziału, bo prof. Jan Kuś odszedł na emeryturę, a z jego następcą pracowało mi się już trudniej. Warto też pamiętać, że kilka lat temu z pracy w szpitalu nie dało się wyżyć, więc jak wszyscy moi koledzy biegałem popołudniami do drugiej i trzeciej pracy - właśnie w prywatnej placówce. Nie da się ukryć, że było to ze szkodą dla mojego podstawowego miejsca pracy. . Ale część lekarzy pracuje w takim trybie do dzisiaj... - Niestety tak, bo moim zdaniem nie powinno się tolerować takiej sytuacji, że lekarz wychodzi wcześniej ze szpitala, bo musi zdążyć do przychodni czy swojego gabinetu by zarobić, ale trudno się temu dziwić. Dlatego zdecydowałem, że tak dłużej pracować się nie da i na coś się muszę zdecydować.

W październiku i listopadzie 2009 r. przeprowadzono badanie ankietowe wśród lekarzy, którzy właśnie ukończyli staż podyplomowy i ubiegają się o pełne prawo wykonywania zawodu w Okręgowej Izbie Lekarskiej w Krakowie. Ankietę dotyczącą planów zniesienia lub ewentualnej modyfikacji stażu podyplomowego oraz długości trwania poszczególnych staży cząstkowych wypełniło 146 osób, co stanowi ok. 70% ubiegłorocznych stażystów. Wyłącznie 11 respondentów (8%) opowiedziało się za całkowitym zniesieniem stażu podyplomowego, 27 (18%) aprobuje staż w obecnej formie, podczas gdy zdecydowana większość 108 ankietowanych (74%) oczekuje jego modyfikacji. Aktualny czas trwania stażu podyplomowego wynosi 13 miesięcy.

W preambule Konwencji o ochronie praw człowieka i godności istoty ludzkiej z 1997 r., w kontekście zastosowań biologii i medycyny, powszechnie nazywanej Europejską Konwencją Bioetyczną (EKB), wielokrotnie powtarza się odwołanie do pojęcia godności istoty ludzkiej. Pojęcie to, traktowane jako wyznacznik podstawowego prawa człowieka, nie pojawiło się przypadkiem. Przekonanie, że życie samo w sobie nie jest wartością najwyższą, jeśli nie towarzyszy mu godność i że to ona pozwala każdemu człowiekowi wypełniać wartość życia, kształtowało się przez niemal cały XX w. Artykuł 2 Konwencji jednoznacznie przyznaje pierwszeństwo godności istoty ludzkiej nad interesami zarówno społeczności, jak i nauki. Trudno ocenić, jaki wpływ na tak mocne sformułowanie miały doświadczenia najnowszej historii ludzkości z Holocaustem, doświadczeniami na więźniach w hitlerowskich obozach koncentracyjnych, japońskimi zbrodniami wojennymi na jeńcach czy już całkiem powojennej praktyki prowadzenia badań naukowych w Stanach Zjednoczonych z udziałem Afroamerykanów czy więźniów.