Sejm uchwalił nową ustawę o izbach lekarskich. Dziesiątki spotkań, posiedzeń i narad, setki godzin dyskusji w ostatnich latach, towarzyskie koneksje z parlamentarzystami, czasem ich osobista wdzięczność wobec lekarzy, przekonywanie i trafianie do konkretnych ludzi, którzy w końcu naciskają przyciski w Sejmie, zostały nagrodzone. To nie żadna rewolucja, ale usankcjonowanie stanu istniejącego od niemal dwudziestu lat. Niestety, nie wszyscy politycy byli jednakowo życzliwi lekarzom, ale takie już ich zbójeckie prawo. Jak mawiał Albus Dubledore z Harrego Pottera: "... wybory ukazują kim naprawdę jesteśmy, o wiele bardziej niż nasze zdolności!" Najbardziej żarliwych sojuszników lekarskiej sprawy, którzy trzema głosami przeważyli szalę, przedstawiamy z imienia i nazwiska już na następnej stronie, a ja od siebie kłaniam się im nisko. Dziękujemy!

To mój ostatni felieton "Okiem Prezesa". Powinien być podsumowujący. O to jednak chyba najtrudniej. Napracowałem się przez te osiem lat "prezesowania". Oddałem samorządowi kawał swojego życia. Dałem z siebie tyle, ile umiałem. Spotkałem wielu wspaniałych ludzi; wielu z nich zostało moimi przyjaciółmi. Były też spotkania trudniejsze, ale przecież w większości przypadków udało się zachować wzajemny szacunek. Nauczyłem się wielu cennych rzeczy; było to osiem lat intensywnego dojrzewania. Nasza samorządowa demokracja nauczyła mnie trudnej sztuki argumentowania, niezgadzania się, no i wreszcie bezwzględnie zgodnej z przyjętym wspólnie stanowiskiem sztuki reprezentowania i walki o realizację naszych postulatów. Poznałem świat salonów politycznych i gremia najznakomitszych ekspertów. Po ośmiu latach tych zmagań z podniesionym czołem idę na Zjazd.

Mimo zapowiedzi, że wprowadzenie koszyka nie wpłynie na dostępność świadczeń i warunki ich udzielania, zmienić ma się bardzo dużo. I nawet chwilowe zawieszenie tych wymagań nie jest powodem do ulgi. Federacja Porozumienie Zielonogórskie alarmuje, że ani w tym, ani w przyszłym roku podstawowa opieka zdrowotna nie będzie mogła spełnić wymagań rozporządzeń koszykowych. - Przez rok nie przybędzie nam pieniędzy i personelu - komentuje Bożena Janicka, prezes Porozumienia Zielonogórskiego (PZ). Są co najmniej dwa wymogi rozporządzenia, których POZ nie może spełnić. Dotyczą one dostępności lekarza do pacjenta oraz szczepień. Faworyzowanie sieci? Zapis, że lekarz rodzinny ma być dostępny każdego dnia w swojej praktyce od godz. 8.00 do 18.00 czyli 10 godzin dziennie (obecnie to placówka lekarza rodzinnego ma być dostępna, a nie lekarz, od 8.00 do 18.00), to dyskryminowanie małych praktyk - uważa Porozumienie. O ile duże, wieloosobowe przychodnie czy też placówki sieciowe z tym problemem sobie poradzą, to małe, jednoosobowe praktyki nie mają szans.

W "Gazecie Lekarskiej" nr 11 z 2009 ukazał się artykuł (Agnieszka Katrynicz "Centra urazowe zastąpią SOR-y?", "GL" nr 11/2009) na temat centrów urazowych. Zawarte w nim treści świadczą o całkowitym niezrozumieniu i koncepcji powołania w Polsce ośrodków - centrów urazowych, i zadań, które mają spełnić, i wreszcie ich usytuowania w systemie ochrony zdrowia (bo nie ratownictwa medycznego). Po pierwsze, otóż nie mają one zastąpić szpitalnych oddziałów ratunkowych. Nie można ich niczym zastąpić, bo są jedynym miejscem, gdzie każdy pacjent w stanie zagrożenia życia i zdrowia może otrzymać pomoc - wstępną bądź definitywną. Mają one natomiast, jako zadanie, a nie jako nowe jednostki, zapewnić ludziom najciężej poszkodowanym wskutek urazów najwyższy dostępny poziom i zakres leczenia, osiągalny jedynie w dużych, wieloprofilowych, wielospecjalistycznych szpitalach, gdzie wszyscy niezbędni specjaliści znajdą się przy chorych we właściwym czasie, nie zaś, jak obecnie, to chory przewożony ze szpitala do szpitala wędruje za właściwym specjalistą.

Na ogół jakiekolwiek ewidencje, zwłaszcza centralne, kojarzą się z nowymi obowiązkami i jeszcze większą biurokracją, trudno zaś jest ocenić, na czym miałaby polegać korzyść dla podlegających ewidencjonowaniu. Wprowadzając Centralną Ewidencję Punktów Edukacyjnych (CEPE) mamy nadzieję, że korzyści i ułatwienia dla lekarzy uczestniczących w doskonaleniu zawodowym będą bardzo wyraźne. Doświadczenia z zakończenia pierwszego okresu rozliczeniowego punktów edukacyjnych wskazują, że dokumentowanie uzyskiwanych punktów i otrzymanie potwierdzenia dopełnienia obowiązku doskonalenia zawodowego nierzadko są dość skomplikowane i uciążliwe. Tymczasem tę część procesu doskonalenia zawodowego lekarzy można by znacznie uprościć.

Bycie internistą w naszym kraju wymaga wielu cnót charakteru i umysłu, które można obrazowo opisać jako kombinację kondycji psychicznej maratończyka z umysłowością gracza teleturnieju "Milion w rozumie". Jesień jest porą roku wyjątkowo nieprzychylną dla internistów. Po raz kolejny wyniki sesji egzaminu specjalizacyjnego z interny są bardzo złe - w 2009 r. testu nie zaliczyło prawie 28% zdających. Po ubiegłorocznej dość dobrej sesji wiosennej, odbytej pod rządami nowego konsultanta krajowego ds. chorób wewnętrznych profesora Jacka Imieli, zdawało się, że problem został rozwiązany. Tymczasem dobry wynik na wiosnę okazał się stanem przejściowym i wszystko wskazuje na to, że trwała zmiana w systemie egzaminowania przyszłych internistów jeszcze nie nastąpiła.

Stanowisko Zarządu Głównego Towarzystwa Internistów Polskich. W tegorocznej jesiennej sesji egzaminacyjnej egzamin testowy z chorób wewnętrznych zdało 73% lekarzy, którzy do tego egzaminu przystąpili. Jak powinniśmy ten fakt zinterpretować? W pierwszej kolejności należałoby odpowiedzieć na pojawiające się w związku z tym pytania i wątpliwości, a następnie określić, jaki powinien być egzamin potwierdzający kompetencje internisty. Tak więc: czy egzamin został prawidłowo przygotowany i czy rzeczywiście był zbyt trudny? W przeciwieństwie do niektórych wcześniejszych egzaminów nie słychać merytorycznych zarzutów podważających prawidłowość konstrukcji pytań lub odpowiedzi.

Poproszono mnie o napisanie komentarza o PES z interny. Bez chwili namysłu zdecydowałem się napisać kilka zdań, ale nieco szerzej, o całym postępowaniu egzaminacyjnym. To, że PES ma ogromne znaczenie, wiedzą niemal wszyscy lekarze, i ci zdający, uczący się, ale także ich opiekunowie, którym pośrednio wystawiamy laurkę, współpracownicy oraz najbliższa rodzina. Niestety, bardzo często zapominają, czym jest PES egzaminatorzy. Proces przygotowania do egzaminu i sam egzamin to ogromny balast emocji zarówno dla zdających, jak i osób z nimi związanych. Wielokrotnie słyszałem i czytałem o problemach rodzinnych związanych z egzaminem, wiszących na włosku rozwodach, wyprowadzaniu się małżonków, oddawaniu dzieci "w adopcje" dziadkom, urazie dzieci do widoku rodzica z książką.

Czy Polska kocha swoje dzieci? - pod tym hasłem 27 listopada 2009 r. odbyła się we Wrocławiu konferencja prasowa poświęcona obecnej sytuacji w opiece pediatrycznej w Polsce. Spotkanie z udziałem mediów stanowiło wstęp do V Konferencji Federacji Specjalistycznych Towarzystw Pediatrycznych pod kierownictwem prof. Alicji Chybickiej. W spotkaniu obok lekarzy pediatrów wzięli udział także przedstawiciele Senatu RP, Ministerstwa Zdrowia, Narodowego Funduszu Zdrowia i organizacji pacjentów. Odpowiedź na pytanie zadane w tytule konferencji nie jest łatwa. - Inwestowanie w dzieci i młodzież wydaje się polską racją stanu - stwierdził prof. Janusz Szymborski z biura Rzecznika Praw Obywatelskich, odnosząc się do prognoz spadku dzietności i groźby odwrócenia proporcji między liczbą osób w wieku produkcyjnym oraz emerytalnym w perspektywie najbliższych 20 lat.

Z prof. Magdaleną Durlik, kierownikiem Kliniki Medycyny Transplantacyjnej i Nefrologii w Warszawskim Uniwersytecie Medycznym, członkiem Zarządu Głównego Polskiej Unii Medycyny Transplantacyjnej i prezesem Polskiego Towarzystwa Transplantacyjnego rozmawia Agnieszka Katrynicz. . W Polsce przeszczepia się mniej narządów w porównaniu do innych krajów. Jedną z przyczyn jest zbyt mała aktywność środowiska lekarskiego - co trzeba zrobić, by zaktywizować medyków? - Nie chodzi o namawianie czy przypominanie, bo - jestem przekonana - większość koleżanek i kolegów wie, na czym polega transplantacja, jak bardzo jest dla chorego ważna. Problem jest natury organizacyjnej. Transplantologia to dziedzina interdyscyplinarna, wymagająca współpracy zespołu specjalistów z różnych dziedzin, chociażby po to, by wytypować, zidentyfikować potencjalnego dawcę i przeprowadzić niezbędne

Na styczniowym Zjeździe zmieni się skład Naczelnej Rady Lekarskiej. "Gazeta Lekarska" postanowiła zapytać, czego środowisko oczekuje od nowych przedstawicieli. Jakimi sprawami powinni zająć się w pierwszej kolejności? Magdalena Wiśniewska młoda lekarka ze Szczecina: Spraw do załatwienia nie brakuje. Na pewno nowe władze powinny nawiązać dobrą współpracę z parlamentarzystami, NFZ i ministerstwem, którzy przecież stanowią prawo, tak by mieć na kolejne ustawy, rozporządzenia itp. wpływ, być znaczącym głosem doradczym. Dzisiaj często mamy do czynienia z sytuacją, kiedy przepisy są niespójne albo nieprecyzyjne, co bardzo utrudnia codzienną praktykę. Samorząd powinien także naciskać na zwiększenie finansowania systemu ochrony zdrowia, bo nie da się już dłużej ukryć, że pieniędzy na leczenie jest za mało.

Podstawowym obowiązkiem lekarza jest obowiązek udzielenia pomocy, który został określony m.in. w art. 30 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty z 5.12.1996 r. (tj. Dz. U. 2008 r., nr 136, poz. 857, ze zm. - dalej UoZL). W myśl art. 30 UoZL lekarz ma obowiązek udzielać pomocy lekarskiej w każdym przypadku, gdy zwłoka w jej udzieleniu mogłaby spowodować niebezpieczeństwo utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia, oraz w innych przypadkach niecierpiących zwłoki. Do obowiązku udzielenia pomocy odnosi się także art. 69 Kodeksu Etyki Lekarskiej, według którego lekarz nie może odmówić udzielenia pomocy lekarskiej w przypadkach niecierpiących zwłoki, jeśli pacjent nie ma możliwości uzyskania jej ze strony instytucji powołanych do udzielenia pomocy.