Muszę przyznać, że pojęcie o ekonomii mam marne. W końcu tylko na medycynie jej nie nauczano. Dowiedziałem się ostatnio od nie lada fachowców, że inflacja w Polsce wciąż rośnie, a tymczasem w "bratniej" Wielkiej Brytanii i Północnej Irlandii właśnie rozpoczęła się deflacja, czyli ceny obniżyły się w stosunku do analogicznego okresu w ubiegłym roku. To ciekawe, bo i u nas, i na Wyspach nie płaci się w euro. Okazuje się, że to owszem ciekawe dla mnie, ale nie dla kandydatów do Parlamentu Europejskiego. Nikt z nich mi tego nie wyjaśnił. Ciekawe dla nich jest tylko to, kto ma większy bilbord przy drodze i kto nim skuteczniej zasłoni równie przewrotną propagandę konkurencji, a przede wszystkim schowa za nimi problemy i potrzeby naiwnych obywateli, po cichu wzdychających do wolnościowych zdobyczy Europy. Po raz pierwszy od dwudziestu lat targnął mną dylemat, czy mój udział w takich wyborach jest komukolwiek potrzebny.

Czy kryzys finansowy już dotarł do Polski? Bo jeśli tak, to czy rzeczywiście doświadczyliśmy już wszystkiego, co może być jego skutkiem? Ekonomiści spierają się na temat jego przyczyn, rzeczywistych, a nie medialnych jego wymiarów, no i wreszcie perspektywy rozwoju dalszych wypadków. Są jednak dość zgodni co do tego, że, tak jak najsilniej uderzył on w kraje o najbardziej rozbudowanych systemach finansowych, to do takich państw, jak Polska, fala kryzysu dojść musi na pewno. Chociaż z pewnym opóźnieniem, które jest naszą szansą na lepsze przygotowanie się do niego. To oznacza, niestety, że spadek zatrudnienia, stagnacja (a czasem obniżki) wynagrodzeń oraz spadek wartości złotego z większą siłą niż dotychczas musi dotknąć finansów publicznych. Niestety, oznacza to także, że ochrona zdrowia, która jest finansowana w ok. 2/3 ze środków publicznych, może mieć poważne problemy. Co więcej, niewykluczone, że w związku z powiększającą się liczbą firm i osób prywatnych mających problemy finansowe napływ prywatnych środków finansowych do placówek opieki zdrowotnej także zmniejszy się.

Wbrew wcześniejszym zapowiedziom resortu zdrowia liczba okręgowych izb lekarskich oraz okręgowych izb pielęgniarek i położnych pozostanie bez zmian. Zgodnie z przygotowanymi przez resort zdrowia projektami ustaw o izbach lekarskich oraz o samorządzie pielęgniarek i położnych ich liczba miała być dostosowana do podziału administracyjnego Polski. To oznaczało, że zamiast 22 izb lekarskich i 45 pielęgniarskich miało działać po 16 izb. Resort zdrowia (oficjalnie) argumentował swoją propozycję tym, że poszczególne izby skupiają zbyt małą liczbę członków, a to wpływa chociażby na niewielką liczbę spraw, jakimi zajmują się rzecznicy odpowiedzialności zawodowej czy sądy zawodowe. Jak zapewnia ministerstwo rezygnacja z likwidacji części izb to wynik konsultacji społecznych nad projektami ustaw przewidującymi takie rozwiązanie. - Nadal uważamy, że powinno dojść do zmian organizacyjnych w izbach - mówi Jakub Gołąb, rzecznik prasowy Ministerstwa Zdrowia.

28 kwietnia br. zakończono prace legislacyjne nad nowelizacją Dyrektywy 2003/88/WE dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy, czyli tej, na podstawie której Europejski Trybunał Sprawiedliwości w orzeczeniach podjętych w sprawach SIMAP oraz Jaeger stwierdził, że dyżury lekarskie należy w całości zaliczać do czasu pracy. Niemal pięcioletnie postępowanie od 22 września 2004 r., w które zaangażowane były Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski, zakończyło się jednak niepowodzeniem i nie doprowadziło do znowelizowania przepisów Dyrektywy. Oznacza to, że nadal w niezmienionej wersji obowiązują dotychczasowe przepisy Dyrektywy 2003/88/WE. Ciągle jeszcze w pełni aktualne są wnioski wynikające z orzeczeń Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości dotyczące kwestii dyżurów lekarskich. Tak więc dwie najistotniejsze z punktu widzenia lekarzy sprawy pozostały bez zmian. Dyżur lekarski musi być traktowany jako okres stanowiący w całości czas pracy.

Internet zawojował większość dziedzin naszego życia i nie należy przypuszczać, aby medycyna była wyjątkiem, który oprze się temu sposobowi kontaktów między ludźmi. Do niedawna, gdy organizowano konferencję na temat telemedycyny, można było z dużym prawdopodobieństwem przewidzieć, że przedmiotem obrad będzie problem prędkości przesyłania drogą elektroniczną wyników badań obrazowych ze Skandynawii do oceny radiologowi w Polsce. Po radiologach do działu usług lekarskich na odległość dołączyli kardiolodzy oferujący diagnostykę elektrokardiograficzną. Na tym się nie skończyło. Kanon XIX-wiecznej medycyny klinicznej, w której okowach mentalnych wszyscy jeszcze dość mocno tkwimy, zakładał drobiazgowe zebranie wywiadu od pacjenta (z osławionymi datami miesiączek u sędziwych dam i chorobami wieku dziecięcego) i nie mniej drobiazgowe badanie przedmiotowe, od odruchów ocznych poczynając, na tętnie na tętnicach grzbietowych kończąc. Dziś tak zaawansowane roznegliżowanie pacjenta ambulatoryjnego w warunkach amerykańskich mogłoby narazić lekarza na zarzut molestowania seksualnego, o czym powiedziała mi jedna z pacjentek mieszkających na południu Stanów Zjednoczonych.

"Mamy kryzys" - zakomunikował niedawno na łamach prasy prezes NFZ. Dlatego też szpitale nie mają co liczyć na lepszą wycenę świadczeń, jak się tego domagają, a raczej niech się spodziewają zmniejszenia ceny. "Gorsza koniunktura gospodarcza uderza we wszystkich" - wyjaśnił pan prezes i - żeby nie pozostawić już żadnych wątpliwości - podsumował: "Wiadomo, że skoro Fundusz nie ma środków, to ich po prostu nie wyda". Wywody szefa NFZ wydają się na pozór logiczne, choć tylko na pozór. Żeby przekonać się jaka jest ich rzeczywista wartość, proponuję panu prezesowi test: niech pójdzie np. do salonu samochodowego i powie tak: Mamy kryzys, nie mam zbyt wielu pieniędzy, sprzedajcie mi mercedesa za 30 tys. zamiast za 100. Co usłyszy? - Jak pana nie stać na mercedesa, to niech pan sobie kupi fiata pandę. Ceny na samochody są bowiem w Polsce ustalane na drodze rynkowej, a nie wolą tego czy innego pojedynczego klienta. Inaczej jest z cenami świadczeń zdrowotnych refundowanych ze środków publicznych. Tutaj obowiązuje zasada, że płatnik płaci tyle, ile chce, a zakładając jego dobrą wolę - tyle, na ile starczy mu pieniędzy.

Z prof. Wojciechem Witkiewiczem, dyrektorem Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego we Wrocławiu, prezesem Towarzystwa Chirurgów Polskich, ordynatorem Oddziału Chirurgii Ogólnej, Naczyniowej i Onkologicznej rozmawia Agnieszka Katrynicz. . Panie profesorze, jak pana zdrowie? - Dziękuję, dobrze . Kiedy ostatnio robił pan badania kontrolne? - Według zaleceń mojego lekarza, który opiekuje się mną już 3 lata, przeprowadziłem badania kontrolne 2 tygodnie temu. . Polacy dość niechętnie się badają, działania profilaktyczne nie mają masowego oddźwięku. Czy na tym tle lekarze wyróżniają się szczególną aktywnością? - Na pewno lekarze to grupa zawodowa bardzo świadoma potrzeb profilaktycznego badania się. Jednak tak jak i nasi pacjenci nie lubimy chodzić do lekarza, nawet gdy prywatnie dobrze go z namy. Jeszcze mniej chętnie poddajemy się różnego rodzaju testom czy badaniom diagnostycznym, zwłaszcza tym inwazyjnym. Badania opinii wykazują, że najczęstszym powodem, dla którego Polacy unikają badań profilaktycznych, jest przekonanie o tym, że są zdrowi.

Z Marią Durą, specjalistą psychiatrii, pełnomocnikiem ds. zdrowia lekarzy przy Lubelskiej Izbie Lekarskiej rozmawia Anna Augustowska. . Od ponad roku pełni pani funkcję pełnomocnika do spraw zdrowia lekarzy. Z jakimi problemami styka się pani najczęściej? - Są to różne sprawy. Rola pełnomocnika jest wielostronna i dotyczy każdej sprawy, związanej z kondycją zdrowotną lekarza. Chodzi tu przede wszystkim o sytuację, kiedy choroba lekarza, jego niedyspozycja może mieć zły, wręcz niebezpieczny wpływ na wykonywane przez niego obowiązki. To są zarówno choroby somatyczne, jak i choroby psychiczne, a także alkoholizm. I z tym problemem stykam się jako pełnomocnik najczęściej. . Co to znaczy najczęściej? - Spośród kilkunastu osób, które się do mnie do tej pory zgłosiły, większość to lekarze mający problem z nadmiernym piciem alkoholu. Kilkoro z nich jest właśnie w trakcie leczenia. Wiem, że to "kilkoro" brzmi mizernie, bo fakty, badania i wszelkie statystyki jednoznacznie pokazują, że uzależnienie od alkoholu dotyka około 10-20 procent ogółu konsumentów, a lekarze nie różnią się pod tym względem od reszty społeczeństwa.

Dokumentacja medyczna stanowi nieodłączną część pracy lekarskiej i jest opisem wiedzy uzyskanej z przeprowadzonego z pacjentem wywiadu, wniosków z badania przedmiotowego i sprawozdania z podjętych przez lekarza czynności. Od jakości i czytelności tej dokumentacji może zależeć zdrowie, a nawet życie pacjenta oraz, co również bardzo ważne, bezpieczeństwo lekarza i lekarza dentysty. Dlatego dokumentację należy sporządzać zachowując szczególną staranność, pamiętając, że zewnętrzna ocena wiedzy i umiejętności lekarza często dokonuje się wyłącznie na podstawie zapisów w karcie choroby pacjenta, zwanej obecnie kartą zdrowia i choroby. Szczególną uwagę na zagadnienia związane z prowadzeniem, przechowywaniem i udostępnianiem dokumentacji powinni zwrócić lekarze prowadzący indywidualne, indywidualne specjalistyczne i grupowe praktyki lekarskie, a wśród nich zwłaszcza ci, którzy wykonują zawód w postaci praktyk w miejscu wezwania.

Termin "leczenie" oznacza podejmowanie działań zmierzających do osiągnięcia celu terapeutycznego. Może być nim przywrócenie zdrowia, wydłużenie życia lub zmniejszenie cierpienia. Realizacja każdego z tych celów może wymagać innego leczenia, zwłaszcza w zaawansowanych stanach chorobowych. Pacjent, podmiot działań, ma prawo do wytyczenia swojego własnego celu określającego zakres leczenia. Warunkiem świadomego dokonania wyboru przez chorego jest posiadanie rzetelnych informacji na temat stanu zdrowia, rokowania, ale także niedogodności i zagrożeń potencjalnej terapii. Wyjaśnienie istoty choroby, jej zaawansowania i możliwych scenariuszy dalszego jej rozwoju umożliwia choremu określenie oczekiwań. Pacjent i lekarz często próbują odwlec trudną rozmowę o możliwych scenariuszach końca życia. Kiedy zbliża się śmierć z każdym dniem coraz trudniej rozpocząć taką rozmowę, gdy stan zdrowia pacjenta pogarsza się, a toczące się siłą rozpędu leczenie sprawia, że coraz mniej decyzji pozostaje do podjęcia.

połowie 1942 r. w Warszawie nikt ze znanych ludzi nie mógł się czuć bezpiecznie. Gestapo nasiliło masowe aresztowania wśród polskiej inteligencji. Aresztowani trafiali do więzienia na Pawiaku, a stamtąd do obozów w Auschwitz, na Majdanku albo do dalszych - Sachsenhausen, Gross Rosen, Mautchausen, Oranienburga. Bezpieczny nie czuł się również Mieczysław Michałowicz. Pozostawał na swojej placówce w Szpitalu Dziecięcym przy ul. Litewskiej, ale unikał pokazywania się w miejscach publicznych. Normą skromnej warszawskiej konspiracji było nocowanie poza domem. Gestapo zjawiało się zwykle przed mieszkaniem wczesnym rankiem. Standardowa ostrożność na niewiele się zdała. Na początku listopada 1942 r. nastąpiły masowe aresztowania wśród warszawskiej inteligencji; gestapo zabrało z domów wielu wybitnych działaczy społecznych, naukowców, literatów, dziennikarzy, artystów, księży. W nocy z 10 na 11 listopada agenci hitlerowskiej policji politycznej podjechali pod mieszkanie Michałowicza przy ul. Lekarskiej 23.

Międzynarodowy Związek Lekarzy upowszechnił pod koniec lat trzydziestych XX w. pogląd, że w Europie 1 lekarz powinien przypadać na 1500 mieszkańców. Liczba ta powstała z połączenia myślenia o pacjentach i o egzystencji materialnej lekarza. Jeden lekarz był w stanie opiekować się taką liczbą ewentualnych pacjentów. Tak liczną społeczność stać było na utrzymanie swojego lekarza. Wyliczenie to odnosiło się do lekarzy, których należałoby nazwać "rodzinnymi" lub "domowymi". Wiadomo, że lekarzy dentystów było od nich znacznie mniej; w Polsce 3,5-krotnie mniej. W 1938 r. praktykowało u nas 12 917 lekarzy oraz 3686 lekarzy dentystów (dane te podaję tym razem za "Małym rocznikiem statystycznym" 1939; pochodzą z końca 1937 r.). Z tej statystyki można by wyprowadzić wniosek, że 1 lekarz dentysta powinien przypadać na 4500 mieszkańców. Prawda była jednak bardziej dotkliwa: statystycznie musiał zadbać o 11 500 mieszkańców. Lekarz "domowy" też nie miał pieczy nad 1500 mieszkańców, ale nad 3100.