 |
 |
 |
 |
|
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Gazeta Lekarska Przegląd numerów Gazety Lekarskiej Rocznik 2009 Gazety Lekarskiej Numer 2009-04 Wielkanoc
Redaktor "Gazety Lekarskiej" prosił mnie, abym napisał Słowo na Wielkanoc. Czynię to już od wielu lat. Zadzwonił zaraz po Środzie Popielcowej, gdy przez posypanie głów popiołem i słowa "Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię" cały chrześcijański świat rozpoczął przygotowanie do święta Paschy, czyli Wielkiej Nocy.
Dwie tylko noce w roku obchodzi Kościół w sposób uroczysty. Jedną z tych nocy nazywa "Świętą". Drugiej nadał miano "Wielka". Pierwsza ukazała światu miłość Boga, rodzącego się na ziemi, jako Dziecię. Drugiej nadano miano "Wielka". Wielka, bo olśniła ludzi triumfem i potęgą Zmartwychwstania. Uroczystość ta zajmuje pierwsze miejsce w hierarchii świąt chrześcijańskich. Przez pierwsze trzy wieki Zmartwychwstanie było jedynm świętem. Nazywa się je Wielką Nocą, bo - według tradycji - zmartwychwstanie dokonało się o świcie, ok. godziny 4 rano.
Powstanie z martwych było największym dowodem Boskiej godności Jezusa. Apostołowie obchodzili je w święto Paschy, bo dokonało się dzień po niej, a od II wieku chrześcijanie celebrują je w pierwszą niedzielę po pełni wiosennej (zrównanie dnia z nocą), po 21 marca. Zatwierdził to w 325 r. Sobór Nicejski.
Misterium Zmartwychwstania Chrystusa jest wydarzeniem rzeczywistym, które posiadało potwierdzone historycznie znaki, jak świadczy o tym Nowy Testament. Już około 56 r. św. Paweł może napisać do Koryntian: Przekazałem wam na początku to, co przejąłem: że Chrystus umarł - zgodnie z Pismem - za nasze grzechy, że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem; i że ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu (1 Kor 15, 3-4).
Zmartwychwstanie Chrystusa jest dla nas - wierzących - faktem, co do którego nie trzeba nas przekonywać, ani nam udowadniać. Jest to dla nas - na pewno - podstawa naszej wiary, bo jak mówi św. Paweł: Jeśli nie ma zmartwychwstania, to i Chrystus nie zmartwychwstał. A jeśli Chrystus nie zmartwychwstał, daremne jest nasze nauczanie, próżna jest także wasza wiara (1 Kor 15, 13-14). Co do tego nie mamy na pewno wątpliwości, chociaż Zmartwychwstanie Chrystusa jest raczej faktem, którego rozumowo nie da się udowodnić.
Zastanawiające jest jednak to, że nie wszyscy zdajemy sobie sprawę z innego, o wiele bardziej oczywistego faktu, a mianowicie, że nie ma zmartwychwstania bez uprzedniej śmierci. Oczywiste jest, że każdy z nas kiedyś umrze. To jest od nas niezależne i na to nie mamy wpływu. A jako lekarze jesteście bardzo często świadkami wielu ludzkich śmierci.
Chodzi jednak o inną śmierć i o inne zmartwychwstanie. Chrystus przez dzisiejsze święto powołuje nas do ustawicznego procesu zmartwychwstawania, powstawania na nowo, a to wymaga uprzedniej śmierci. Muszę umrzeć sobie, umierać swoim drobnym i większym grzechom, słabościom, zachciankom, egoizmowi, pragnieniu posiadania, urządzania się, "zabezpieczania" sobie wygodnego gniazdka na tej ziemi. Radykalizm ewangeliczny jest tutaj bardzo daleko posunięty: Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, (...) Ten, kto kocha swoje życie, Straci je (...) (J 12, 24-25). Tylko czy mnie ta prawda o Zmartwychwstaniu Chrystusa jeszcze obchodzi? Czy dla mnie ma ona jeszcze jakieś znaczenie?
W jednej parafii proboszcz pracujący tam od lat nie umiał sobie poradzić z obojętnością i słabą wiarą swoich parafian. Jego kazania nigdy nie były doceniane, jego działania zawsze krytykowano, jego pracę lekceważono, a z upomnień się śmiano. Zniechęcony wieloletnimi wysiłkami w pewną wielkanocną niedzielę powiedział najkrótsze kazanie:
"Chrystus naprawdę zmartwychwstał, tylko że wy i tak w to nie wierzycie! I dlatego nigdy nie zmartwychwstaniecie."
Czasami i ja mam ochotę takie samo kazanie powtórzyć. My nadal nie wierzymy w zmartwychwstanie Chrystusa. Zmartwychwstanie Chrystusa jest również fundamentem nadziei naszego zmartwychwstania. Anioł ogłasza: Zmartwychwstał Pan prawdziwie! To słowo "prawdziwie" wyłącza fakt zmartwychwstania z kręgu nieprawdziwych pogłosek, niedopowiedzianych twierdzeń i domysłów z kręgu pobożnych życzeń - i czyni z niego fundamentalną prawdę, na której Piotr i uczniowie oprą swą apostolską misję. Zmartwychwstanie Pańskie jest podstawą naszej wiary. Bez fizycznego zmartwychwstania Chrystusa nie ma zbawienia. Gdyby Jezus leżał zabalsamowany w grobowcu gdzieś w pobliżu Jerozolimy, a miliony turystów corocznie nawiedzających Izrael, odwiedzając ten grobowiec, oddawałyby Mu cześć boską, chrześcijaństwo byłoby zwyczajną legendą. W pielgrzymce do Ziemi Świętej z lekarzami z wiarą doświadczaliśmy nawiedzin Bożego Grobu w jerozolimskiej świątyni. Doświadczaliśmy wiary wkładając ręce w miejsce, gdzie stał Krzyż na Golgocie.
Snując tę myśl można ulec niedowiarstwu tysięcy lekarzy, którzy od wielu lat podlegają smutkowi i zawiedzeniu w służbie zdrowia. Wszystkie bowiem nadzieje na poprawę losu lekarzy, pielęgniarek i położnych, pacjentów legły w grobie. Kto nam odwali kamień, który spada na służbę zdrowia w Polsce? Współczesny człowiek jest poraniony, jego życie rodzinne nie ułożyło się tak jakby chciał. Sam nie potrafi się wyzwolić. Czasem szuka, męczy się w okowach schematów, które sam sobie stworzył, narzucił. Dobrze, że słyszymy w Wielkanoc słowa: Prawica Pańska wzniesiona wysoko, prawica Pańska moc okazała (Ps 118, 16). Zaufaj Mu. Nie zamykaj się na Jego słowo. Szukaj Go na drodze.
Pragnę życzyć wszystkim drogim lekarzom, aby w te radosne Święta Wielkanocne spróbowali oderwać się od lęków, zgryzot dnia codziennego. Jesteście tą częścią wspólnoty polskiej, która dzisiaj doznaje największych rozterek, wahań, lęków. Ale może to właśnie Wy - polska inteligencja - macie pozwolić, aby blask Zmartwychwstania wyprostował Wasze pochylenie.
Warszawa, 2.03.2009 r.
ks. Józef Jachimczak CM
krajowy duszpasterz służby zdrowia
Gazeta Lekarska 2009-04 - pismo izb lekarskich. Wydawca: Naczelna Rada Lekarska.
Dla członków izb lekarskich bezpłatnie.
Dwie tylko noce w roku obchodzi Kościół w sposób uroczysty. Jedną z tych nocy nazywa "Świętą". Drugiej nadał miano "Wielka". Pierwsza ukazała światu miłość Boga, rodzącego się na ziemi, jako Dziecię. Drugiej nadano miano "Wielka". Wielka, bo olśniła ludzi triumfem i potęgą Zmartwychwstania. Uroczystość ta zajmuje pierwsze miejsce w hierarchii świąt chrześcijańskich. Przez pierwsze trzy wieki Zmartwychwstanie było jedynm świętem. Nazywa się je Wielką Nocą, bo - według tradycji - zmartwychwstanie dokonało się o świcie, ok. godziny 4 rano.
Powstanie z martwych było największym dowodem Boskiej godności Jezusa. Apostołowie obchodzili je w święto Paschy, bo dokonało się dzień po niej, a od II wieku chrześcijanie celebrują je w pierwszą niedzielę po pełni wiosennej (zrównanie dnia z nocą), po 21 marca. Zatwierdził to w 325 r. Sobór Nicejski.
Misterium Zmartwychwstania Chrystusa jest wydarzeniem rzeczywistym, które posiadało potwierdzone historycznie znaki, jak świadczy o tym Nowy Testament. Już około 56 r. św. Paweł może napisać do Koryntian: Przekazałem wam na początku to, co przejąłem: że Chrystus umarł - zgodnie z Pismem - za nasze grzechy, że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem; i że ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu (1 Kor 15, 3-4).
Zmartwychwstanie Chrystusa jest dla nas - wierzących - faktem, co do którego nie trzeba nas przekonywać, ani nam udowadniać. Jest to dla nas - na pewno - podstawa naszej wiary, bo jak mówi św. Paweł: Jeśli nie ma zmartwychwstania, to i Chrystus nie zmartwychwstał. A jeśli Chrystus nie zmartwychwstał, daremne jest nasze nauczanie, próżna jest także wasza wiara (1 Kor 15, 13-14). Co do tego nie mamy na pewno wątpliwości, chociaż Zmartwychwstanie Chrystusa jest raczej faktem, którego rozumowo nie da się udowodnić.
Zastanawiające jest jednak to, że nie wszyscy zdajemy sobie sprawę z innego, o wiele bardziej oczywistego faktu, a mianowicie, że nie ma zmartwychwstania bez uprzedniej śmierci. Oczywiste jest, że każdy z nas kiedyś umrze. To jest od nas niezależne i na to nie mamy wpływu. A jako lekarze jesteście bardzo często świadkami wielu ludzkich śmierci.
Chodzi jednak o inną śmierć i o inne zmartwychwstanie. Chrystus przez dzisiejsze święto powołuje nas do ustawicznego procesu zmartwychwstawania, powstawania na nowo, a to wymaga uprzedniej śmierci. Muszę umrzeć sobie, umierać swoim drobnym i większym grzechom, słabościom, zachciankom, egoizmowi, pragnieniu posiadania, urządzania się, "zabezpieczania" sobie wygodnego gniazdka na tej ziemi. Radykalizm ewangeliczny jest tutaj bardzo daleko posunięty: Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, (...) Ten, kto kocha swoje życie, Straci je (...) (J 12, 24-25). Tylko czy mnie ta prawda o Zmartwychwstaniu Chrystusa jeszcze obchodzi? Czy dla mnie ma ona jeszcze jakieś znaczenie?
W jednej parafii proboszcz pracujący tam od lat nie umiał sobie poradzić z obojętnością i słabą wiarą swoich parafian. Jego kazania nigdy nie były doceniane, jego działania zawsze krytykowano, jego pracę lekceważono, a z upomnień się śmiano. Zniechęcony wieloletnimi wysiłkami w pewną wielkanocną niedzielę powiedział najkrótsze kazanie:
"Chrystus naprawdę zmartwychwstał, tylko że wy i tak w to nie wierzycie! I dlatego nigdy nie zmartwychwstaniecie."
Czasami i ja mam ochotę takie samo kazanie powtórzyć. My nadal nie wierzymy w zmartwychwstanie Chrystusa. Zmartwychwstanie Chrystusa jest również fundamentem nadziei naszego zmartwychwstania. Anioł ogłasza: Zmartwychwstał Pan prawdziwie! To słowo "prawdziwie" wyłącza fakt zmartwychwstania z kręgu nieprawdziwych pogłosek, niedopowiedzianych twierdzeń i domysłów z kręgu pobożnych życzeń - i czyni z niego fundamentalną prawdę, na której Piotr i uczniowie oprą swą apostolską misję. Zmartwychwstanie Pańskie jest podstawą naszej wiary. Bez fizycznego zmartwychwstania Chrystusa nie ma zbawienia. Gdyby Jezus leżał zabalsamowany w grobowcu gdzieś w pobliżu Jerozolimy, a miliony turystów corocznie nawiedzających Izrael, odwiedzając ten grobowiec, oddawałyby Mu cześć boską, chrześcijaństwo byłoby zwyczajną legendą. W pielgrzymce do Ziemi Świętej z lekarzami z wiarą doświadczaliśmy nawiedzin Bożego Grobu w jerozolimskiej świątyni. Doświadczaliśmy wiary wkładając ręce w miejsce, gdzie stał Krzyż na Golgocie.
Snując tę myśl można ulec niedowiarstwu tysięcy lekarzy, którzy od wielu lat podlegają smutkowi i zawiedzeniu w służbie zdrowia. Wszystkie bowiem nadzieje na poprawę losu lekarzy, pielęgniarek i położnych, pacjentów legły w grobie. Kto nam odwali kamień, który spada na służbę zdrowia w Polsce? Współczesny człowiek jest poraniony, jego życie rodzinne nie ułożyło się tak jakby chciał. Sam nie potrafi się wyzwolić. Czasem szuka, męczy się w okowach schematów, które sam sobie stworzył, narzucił. Dobrze, że słyszymy w Wielkanoc słowa: Prawica Pańska wzniesiona wysoko, prawica Pańska moc okazała (Ps 118, 16). Zaufaj Mu. Nie zamykaj się na Jego słowo. Szukaj Go na drodze.
Pragnę życzyć wszystkim drogim lekarzom, aby w te radosne Święta Wielkanocne spróbowali oderwać się od lęków, zgryzot dnia codziennego. Jesteście tą częścią wspólnoty polskiej, która dzisiaj doznaje największych rozterek, wahań, lęków. Ale może to właśnie Wy - polska inteligencja - macie pozwolić, aby blask Zmartwychwstania wyprostował Wasze pochylenie.
Warszawa, 2.03.2009 r.
ks. Józef Jachimczak CM
krajowy duszpasterz służby zdrowia
Gazeta Lekarska 2009-04 - pismo izb lekarskich. Wydawca: Naczelna Rada Lekarska.
Dla członków izb lekarskich bezpłatnie.