Sondaże opinii publicznej są współczesnym eliksirem dla mas, stęsknionych za sensacją. Dzięki nim wiemy więcej o współbraciach, czasem nawet sondaże wiedzą więcej o nas, niż my sami o sobie. Tym razem na tapecie znalazł się prestiż zawodowy. Słowo "prestiż" znane jest ludzkości od początków historii. Choć w różnych jej okresach rozmaicie je interpretowano, nikt nigdy nie odważył się zdeprecjonować wagi znaczenia tego określenia, gdyż to prestiż właśnie był i jest wyznacznikiem pozycji człowieka w społeczeństwie i probierzem produktów jego działalności.

Zawód lekarza cieszy się dużym poważaniem u 73% społeczeństwa - wynika z badania CBOS zrealizowanego na reprezentatywnej próbie losowej dorosłych mieszkańców Polski pod koniec ub. roku. To najniższy wskaźnik w historii badań. Sensacją nie jest nawet fakt, że o 4 punkty procentowe wyprzedziły nas pielęgniarki, lecz to, że co czwarty Polak nie szanuje i nie ufa lekarzom. Ciekawe, że im trochę lepiej zarabiamy, tym mniej nas lubią. Społeczeństwo polskie w ogóle nie przepada za ludźmi zamożnymi i bez pardonu traktuje tych, którym pierwszy zarobiony milion urodził się bez bólu. Prym w poważaniu wiodą uniwersyteccy profesorowie i strażacy. O strażakach mówi się zazwyczaj dobrze lub bardzo dobrze. Zaufania do profesorów medycyny nie badano, a szkoda... O pięć punktów przed nami znaleźli się górnicy, o których apoteozie i znoju napisano tomy dzieł w czasach realnego socjalizmu. Przekazywanie zawodu z ojca na syna w górnictwie to świętość, a już w medycynie to nepotyzm. "Gdzież rozsądny człowiek płacący coraz wyższe rachunki za coraz gorszy opał i energię będzie deklarował szacunek do zawodu górnika. Chyba, że te ankiety nie pozostawiają wyboru" - komentują nasi czytelnicy w listach do redakcji. Nie ma się co cieszyć, że wyprzedzamy posłów na Sejm (24%), ministrów (36%), maklerów giełdowych i księży (42%), i policjantów (53%). Ale co to za prestiż, kiedy jego źródłem jest egzekwowanie zza krzaków ograniczenia prędkości do 40 km/godz. na drodze ekspresowej, które ośmiesza nasze prawo drogowe. Nic nie wiemy o aktorach, muzykach, malarzach, farmaceutach, piekarzach i wielu innych jak choćby piłkarzach lub ligowych kopaczach piłki, którzy zarabiają pół miliona złotych rocznie i dla których wynik kupionego meczu jest ważniejszy od honoru. Zresztą z tym wynikiem i honorem w lekarskich szeregach niezależnie od wieku i doświadczenia też bywa różnie. "Jak się kasa zgadza, to poważania może w ogóle nie być" - twierdzą ci, dla których prestiż to tylko dopust boży.

Nie brakuje nam również hipokryzji i fałszywej wyrozumiałości. Nie lubimy o tym nie tylko rozmawiać, ale nawet słuchać. "Lekiem na alkoholizm wśród lekarzy jest bezlitosny szef" - twierdzi w rozmowie z "Gazetą" Zbigniew Wańkowicz, ginekolog z Kanady i opowiada jak w ciągu kilku minut można stracić wszystko. Z kolegami zaglądającymi do kieliszka czy sięgającymi po kokainę nikt tam nie bawi się w dobre rady w rodzaju "weź się w garść" czy czekanie aż lekarz przestanie przychodzić do pracy pijany. Jeden telefon odcina od zawodu i pieniędzy. I już? Żadnej pomocy? Wprost przeciwnie - odpowiada dr Wańkowicz. Ale o tym przeczytajcie sami.

Mam nadzieję, że nie zabraknie Państwa głosu w prawdziwej lekarskiej dyskusji o granicach terapii medycznych. Nowa ustawa bioetyczna opracowywana przez komisję Gowina jest intelektualnym zaczynem do etycznej oceny ogromnych możliwości przedłużania życia i propozycji terapii dających szansę na wyleczenie albo zmniejszenie uciążliwych objawów w każdym etapie choroby. Nasz redakcyjny cykl rozpoczynamy rozważaniami o uporczywej terapii pióra Romualda Krajewskiego.

Życzę przyjemnej lektury!

Marek Stankiewicz
naczelny@gazetalekarska.pl


Gazeta Lekarska 2009-03 - pismo izb lekarskich. Wydawca: Naczelna Rada Lekarska.
Dla członków izb lekarskich bezpłatnie.