Sondaże opinii publicznej są współczesnym eliksirem dla mas, stęsknionych za sensacją. Dzięki nim wiemy więcej o współbraciach, czasem nawet sondaże wiedzą więcej o nas, niż my sami o sobie. Tym razem na tapecie znalazł się prestiż zawodowy. Słowo "prestiż" znane jest ludzkości od początków historii. Choć w różnych jej okresach rozmaicie je interpretowano, nikt nigdy nie odważył się zdeprecjonować wagi znaczenia tego określenia, gdyż to prestiż właśnie był i jest wyznacznikiem pozycji człowieka w społeczeństwie i probierzem produktów jego działalności. Zawód lekarza cieszy się dużym poważaniem u 73% społeczeństwa - wynika z badania CBOS zrealizowanego na reprezentatywnej próbie losowej dorosłych mieszkańców Polski pod koniec ub. roku. To najniższy wskaźnik w historii badań.

Przed miesiącem pisałem o zagrożeniach, jakie płyną dla samorządności zawodowej zawodów zaufania publicznego z inicjatywy Rzecznika Praw Obywatelskich negującego rozwiązanie, jakim jest, jak pisze we wniosku do Trybunału Konstytucyjnego, obowiązek przynależności osób wykonujących te zawody do samorządów zawodowych. Nie jest tajemnicą, że także w naszym, lekarskim, środowisku wielu osobom nie podoba się to rozwiązanie. Po ujawnieniu przez środki masowego przekazu wiadomości o wniosku Rzecznika na łamach prasy lekarskiej pojawiły się głosy, że izby lekarskie to niepotrzebne jarzmo nałożone na ludzi, którym do niczego nie jest to potrzebne. Wśród krytykujących lekarską samorządność zawodową wielu nie dostrzega, że zawody lekarza i lekarza dentysty we wszystkich cywilizowanych krajach świata należą do tzw. zawodów regulowanych i wszędzie tam podlegają nadzorowi i regulacjom różnego rodzaju instytucji.

Długo oczekiwany rządowy plan B dla szpitali okazał się kolejną akcją propagandową minister Ewy Kopacz, a nie realną pomocą dla placówek. Przypomnijmy: plan B powstał po tym, jak w listopadzie ub. roku prezydent Lech Kaczyński zawetował trzy z sześciu ustaw zdrowotnych, m.in. ustawę zakładającą obligatoryjne przekształcenie zakładów opieki zdrowotnej w spółki prawa handlowego. Już wtedy minister Kopacz zapowiedziała, że przedstawi plan ratunkowy. Jednak na jego ogłoszenie trzeba było czekać aż cztery miesiące. Za to odbyło się to z pompą - w obecności premiera Tuska i kilkuset samorządowców. Plan B zakłada, że samorządy, które zdecydują się jednak przekształcić szpitale w spółki, będą mogły liczyć na wsparcie finansowe.

Stomatologia nie jest częścią medycyny, a świadczenia lekarza dentysty nie należą do świadczeń zdrowotnych. Do takiego wniosku doszedłem ostatecznie analizując zjawisko tworzenia w Polsce koszyka świadczeń gwarantowanych w ramach powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego. Jak wiadomo od dziesięciolecia nie udaje się takiego koszyka zbudować, a rządzący podają przy tym mnóstwo powodów na swoje usprawiedliwienie. Raz nie wiedzą czy koszyk ma być zapisany w ustawie czy w innym akcie prawnym, innym razem nie mogą się zdecydować czy ma być pozytywny czy negatywny, obfity czy skromny. Przeszkodą miała być też duża liczba świadczeń zdrowotnych, które należałoby wziąć pod uwagę przy tworzeniu koszyka i brak wyceny świadczeń "koszykowych". Rządzący nie mogli się też zdecydować kto ma ostatecznie kwalifikować świadczenia do koszyka i według jakich kryteriów.

Ze Zbigniewem Wańkowiczem, ginekologiem z Kanady rozmawia Anna Augustowska. Od ponad 20 lat mieszka pan w Kanadzie. Czy do szpitala, w którym pan pracuje, odważyłby się pan przyjść będąc pod wpływem alkoholu? Choćby po wypiciu małego piwa czy lampki wina? - W żadnym wypadku! Zresztą nie zrobiłbym tego ani w Kanadzie, ani w Polsce. Po prostu tego nie robię. Gdy . To znaczy? - No cóż, w Polsce może dostałbym upomnienie, może mój szef by się zdenerwował, może nawet bym wyleciał z pracy, ale bardziej prawdopodobne wydaje mi się, że ktoś z kolegów by mnie zastąpił w moich obowiązkach, przejął dyżur, poklepał po plecach być może licząc, że kiedyś ja odwdzięczę się tym samym. Wszyscy liczyliby pewnie, że jakoś dam sobie sam z tym radę. A propozycję podjęcia leczenia mógłbym po prostu zlekceważyć nie ponosząc z tego powodu konsekwencji.

Z Jackiem Tętnowskim szefem Komisji ds. Kultury, Sportu i Rekreacji rozmawia Marek Stankiewicz. . Co pana ciągnie do sportu? - Jako młody chłopiec skakałem wzwyż. Przeskakiwałem nawet swój obecny wzrost (183 cm), co całkiem nieźle rokowało. Kto wie, gdybym został hokeistą Podhala Nowy Targ, skąd pochodzę, może byłoby o mnie dziś głośniej. Ale wybrałem medycynę i nie żałuję. . To komu pan dedykuje swoją działalność organizatora życia sportowego? - "Nie medale, tu się liczy udział nasz" - jak śpiewamy w lekarskim hymnie sportowym. Doceniam i podziwiam tych, którzy poświęcają swój czas i pieniądze, aby osiągnąć wspaniałe rezultaty. Ale jeszcze bardziej się raduję na myśl, że na Igrzyska Lekarskie do Zakopanego przyjeżdża z górą tysiąc osób, często ciągnąc za sobą całe rodziny.

Młodzi lekarze wreszcie się doczekali spełnienia swojego postulatu. Ci, którzy wybiorą specjalizację na kierunku uznanym za priorytetowy, będą zarabiać więcej niż ich koledzy uczący się niedeficytowych dziedzin medycznych. Już w tym roku Fundusz Pracy przeznaczy ponad 400 mln zł na sfinansowanie etatów rezydenckich. Obecnie na rezydenturach kształci się 7,5 tys. lekarzy. Mimo zwiększenia liczby miejsc rezydenckich wiele z nich pozostaje niewykorzystanych. - Wakaty są głównie w specjalizacjach, które nie zawsze należą do łatwych i nie gwarantują w przyszłości profitów finansowych. Dlatego już teraz w systemie ochrony zdrowia zaczyna powoli brakować patologów czy lekarzy medycyny sądowej. W przypadku tych pierwszych średni wiek wynosi prawie 60 lat - mówi prof. Jerzy Kruszewski, przewodniczący Komisji Kształcenia Medycznego NRL.

Im dalej od jesiennej sesji PES interna, tym ciekawiej, a tu już zbliża się następna sesja i nic nie wskazuje na to, że poziom emocji będzie mniejszy. Aktywnie działający komitet Protest PES nie pozwala spać spokojnie niektórym luminarzom medycyny i urzędnikom ministerialnym. Prof. Tomasz Grodzicki postanowił przywołać do porządku niesfornych kandydatów na specjalistów i przywrócić dobry stary ład. Wyznał na łamach jednego z czasopism medycznych, iż profesorowie Stanisław Orkisz i Zbigniew Gaciong z ogromnym poświęceniem wypełniają obowiązki związane z egzaminami specjalizacyjnymi i zważywszy na bezmiar owego poświęcenia minister zdrowia Ewa Kopacz nie powinna rezygnować z usług wspomnianych panów profesorów.

W styczniowym numerze "Gazety Lekarskiej" Krystyna Knypl uznała za konieczne skrytykować stanowisko Zarządu Głównego TIP w sprawie warunków szpitalnego leczenia ciężkiego nadciśnienia tętniczego. Mogę się zgodzić, że felieton ma swoje prawa, jednak jego napastliwego i przesadnego języka zaakceptować nie potrafię. Autorka słusznie umieściła podtytuł "profesorsko-ordynatorskie troski". Tak, było troską naszą, Towarzystwa Internistów Polskich, jak i wielu ordynatorów oddziałów chorób wewnętrznych, aby przypadki ciężkiego nadciśnienia tętniczego mogły być leczone w oddziałach chorób wewnętrznych. Warunek, aby takie przypadki leczone były wyłącznie w oddziałach posiadających dwu specjalistów hipertensjologów uznaliśmy za niewłaściwy i w efekcie szkodliwy dla chorych.

Wybielanie zębów należy do najbardziej powszechnych zabiegów spośród minimalnie inwazyjnych procedur stomatologicznych. Zabieg ten, uważany przez pacjentów za kosmetyczny, jest tylko pozornie zabiegiem prostym, a jego powodzenie zależy od wielu czynników, przede wszystkim od wnikliwości i staranności lekarza. Ważne jest, by lekarz stomatolog przed podjęciem leczenia określił przyczynę przebarwienia zębów oraz szanse na powodzenie zabiegu. Nieodzowne jest również, przed przystąpieniem do zabiegu, zwrócenie uwagi na ewentualne zmiany patologiczne w jamie ustnej pacjenta i w związku z tym zastosowanie najlepszej i możliwie najbezpieczniejszej w danym przypadku metody. Zawsze należy uprzedzić pacjenta o możliwych niepowodzeniach. Jeżeli natomiast lekarz stomatolog stwierdzi występowanie wczesnych lub oddalonych w czasie powikłań po wybielaniu zębów (np. nadwrażliwość zębów albo podrażnienia w jamie ustnej), po jego stronie leży konieczność objęcia tych pacjentów dodatkową opieką, udzielenia pomocy i właściwych porad.

Powstanie projektu ustawy bioetycznej opracowanego przez komisję posła Gowina wywołało bardzo ożywioną dyskusję również na temat terapii medycznych stosowanych w okresie kończącego się życia. Zagadnienia te są niezwykle ważne i aktualne we współczesnej medycynie, dysponującej ogromnymi możliwościami przedłużania życia i niezliczonymi propozycjami terapii, które z większym lub mniejszym prawdopodobieństwem mogą dawać szanse na wyleczenie albo na zmniejszenie uciążliwych objawów w każdym etapie choroby. Zanim rozpoczęła się wielka dyskusja ogólnokrajowa, Centrum Ekologii Człowieka i Bioetyki UKSW zajęło się jednym z problemów związanych z "Granicami terapii medycznych" - próbą zdefiniowania terapii uporczywej. Działając na zasadzie konsensusu w dużym zespole doświadczonych lekarzy i etyków grupa (nazwana Grupą Roboczą ds. Problemów Etycznych Końca Życia) opracowała krótką definicję oraz komentarz będący przede wszystkim podsumowaniem obecnego stanu przepisów.

Najczęstszym medycznym działaniem podejmowanym na co dzień przez większość lekarzy jest oczywiście wypisywanie recept! Czynność, choć wydawałoby się banalnie prosta, to jednak wbrew powszechnym opiniom jest sztuką, której właściwe wykonywanie wymaga nie tylko ogromnej wiedzy, ale często i wieloletniego doświadczenia. Przepisywanie niewłaściwych dawek, nieprawidłowe łączenie leków, stosowanie zbyt wielu preparatów oraz nieuwzględnianie przeciwwskazań, to, niestety, najczęściej popełniane przez medyków grzechy. Niestosowanie się do zaleceń lekarskich i terapeutyczna samowola, to z kolei powszechne grzechy pacjentów. Grzech nie do końca przemyślanej farmakoterapii obciąża sumienia zarówno lekarzy, jak i chorych, często oddalając nadzieję na terapeutyczny sukces.