Jeszcze nie umilkły salwy fajerwerków po Białym szczycie, a już rząd przygotował lekarzom wielkanocnego zajączka, którego tym razem finezyjnie ukrył w radomskim szpitalu na Józefowie. Do 19 marca lekarze z chirurgii i onkologii wypracowali tam kwartalny limit godzin. Dyrekcja nawet nie próbowała zaangażować nowych lekarzy, choć chwaliła się wysokimi zarobkami lekarzy. Jak spod ziemi wyrośli PiS-owscy obrońcy lekarzy, a ring politycznej walki przeniósł się na chwilę do Radomia. Całe kierownictwo z Miodowej na czele z Ewą Kopacz i Krzysztofem Grzegorkiem, posłami z Radomia, raptem zaangażowało się w sprawy garstki lekarzy spokojnie domagających się swoich praw. Nie jest przecież żadnym odkryciem, że po wprowadzeniu unijnych przepisów dotyczących czasu pracy lekarzy nie da się tychże przepisów przestrzegać bez dodatkowych środków.

Konferencja Białego szczytu dobiegła końca. Powstał dokument nazwany Rekomendacjami, który przedstawiciele niektórych organizacji podpisali, część nie podpisała go, a część podpisując dołączyła swoje zdania odrębne w niektórych sprawach. W imieniu Naczelnej Rady Lekarskiej podpisałem go wspólnie z wiceprezesem NRL Anną Lellą. Wielu mniej uważnych obserwatorów twierdzi, że cała impreza nie zasługuje nawet na uwagę i miała charakter głównie propagandowej zagrywki rządu grającego na czas. Nie mnie oceniać intencje polityków. Mam nadzieję, że przynajmniej częściowo to nieprawda. Wydaje mi się jednak, że warto spojrzeć na dokonanie drugiej już po Konferencji Okrągłego Stołu z 2003 r. dużej konferencji, która zgromadziła wszystkich znaczących graczy w ochronie zdrowia: organizacje pacjentów, samorządy i związki zawodowe pracowników, organy założycielskie i prywatnych przedsiębiorców.

Premier Donald Tusk oczekuje od wszystkich szpitali informacji o płacach lekarzy i pielęgniarek. Zdaniem szefa rządu postulat podwyżki dla lekarzy jest absurdalny, ponieważ wpierw musimy wiedzieć, kto ile już dostał. A co na to nasi czytelnicy? - Po pierwsze, pieniędzy, jakie dostaliśmy, nie nazwałbym podwyżką. To po prostu wynagrodzenie za dużo więcej pracy, jaką teraz wykonujemy. Lekarzy brakuje - podobno w całej Polsce jest nas za mało o jakieś 60 tys. I my musimy wykonywać ich pracę, a zapłata za nią - mimo podwyżek - nie jest wystarczająca. Gdzie tu więc mówić o poczuciu wzbogacenia się? Może kiedyś będzie to możliwe. Ale nie teraz.

Jednym z tematów poruszonych w badaniu opinii lekarzy przeprowadzonym w 2007 r. były przejawy agresji skierowanej wobec lekarzy w związku z wykonywaniem przez nich zawodu. Zjawisko to może być wywołane zarówno rosnącymi oczekiwaniami co do poziomu opieki i niezadowoleniem z poziomu świadczeń, jak i przyczynami niezależnymi od systemu opieki zdrowotnej, takimi jak stereotypowe poglądy, powielane przez media. Około połowy respondentów (51%) zadeklarowało, że zdarzyło im się paść ofiarą agresji ze strony pacjenta lub osób występujących w jego imieniu. Z tej grupy dwie piąte po raz ostatni padły ofiarą agresji w 2007 r.

Minister zdrowia na 100 dni swojego rządzenia postanowiła zrobić młodym lekarzom prezent w postaci zniesienia stażu podyplomowego. Jednak (w większości) obdarowanym podarek się nie spodobał. Jak wynika z internetowej sondy portalu mlodylekarz.pl ponad 70 proc. jest przeciwna zniesieniu stażu. Najczęściej pojawiającym się argumentem jest zwyczajnie strach: "Nie podjęłabym się przyjmowania pacjentów tuż po studiach, bo nie jestem do tego przygotowana". "Zamiast usunąć zbędny LEP, to usuwają to, co potrzebne, czyli staż - napisał inny z użytkowników forum. - Widać, że po prostu brakuje lekarzy do dyżurowania - minister zdrowia ma nadzieję, że dzięki tym 2000 lekarzy po studiach system nie zawali się do następnych wyborów, bo na pewno nie chodzi o dobro młodych lekarzy."

Podczas ostatnich dwóch posiedzeń Rady Europejskich Lekarzy Dentystów (CED) poświęcono wiele uwagi projektowi rezolucji "Przyszłość zawodu lekarza dentysty w Europie" Obowiązująca od 20 października 2007 r. Dyrektywa 2005/36/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 7 września 2005 r. (ujednolicony tekst dotychczasowych zapisów nawet z 1978 r.) określa minimalne wymogi szkolenia w zakresie zawodu lekarza dentysty. Dyrektywa wymaga co najmniej 5-letniego nauczania teoretyczno-praktycznego w pełnym wymiarze godzinowym, określa procedurę aktualizowania wymogów szkolenia uwzględniającą postęp naukowy i techniczny. Nie jest jednak pełnym wyrazem aktualnych potrzeb leczniczych społeczeństwa, nie pokazuje dynamiki naszego zawodu w zmieniającej się rzeczywistości. Dziś dentyści w Europie muszą stanąć przed nowymi wyzwaniami.

W wielu krajach, w sposób niepisany, ale oczywisty wiadomo, że od lekarza paradygmatycznie wymaga się: diagnostyki i leczenia, czyli medycyny praktycznej, a więc dobrego wykonywania zawodu; nauki, czyli uczenia się i nauczania, czyli uczenia kogoś. W rewanżu lekarze na całym świecie za właściwe wykonywanie powyższego oczekują też paradygmatycznie: szacunku, zaufania i godziwego wynagrodzenia. Diagnostyka i leczenie jako nierozerwalna całość postępowania medycznego powinno obejmować wykorzystanie możliwości dostępnych przez lekarza w miejscu, w którym aktualnie pracuje. Co oczywiste inne możliwości będzie miał lekarz rodzinny, inne lekarz pracujący w szpitalu powiatowym, inne w klinice uniwersyteckiej, a jeszcze inne w jednostkach wysoko wyspecjalizowanych.

Tęsknotę za minioną młodością zwykłam kwitować stwierdzeniem, że chciałabym mieć wczorajszą urodę połączoną z dzisiejszym rozumem. Mam trochę losowi za złe, że obdarzył mnie wspomnianymi walorami niejednocześnie. Pewnym jednak pocieszeniem jest to, że los obchodzi się w podobny sposób z wieloma osobami. Moją karierę lekarską rozpoczynałam w bardzo różniącym się od współczesności świecie. Żyliśmy w absurdalnej komunistycznej rzeczywistości, często pod rządami kacykowatych mobberatorów i głównie z tych powodów skłonna byłam uważać, że lekarska młodość mojego pokolenia była niejako czasem straconym. Także teraz wielu lekarzy przeżywa frustrację z powodu okoliczności, w jakich przychodzi im pracować. Jednak niewątpliwym plusem obecnych czasów jest możliwość realnego wyboru miejsca pracy oraz świadomość przysługujących praw.

Naczelna Rada Lekarska opracowała nowy projekt ustawy o izbach lekarskich. Ma ona uporządkować działanie samorządu. W ciągu prawie dwudziestu lat od wejścia w życie ustawy o izbach lekarskich zmienił się nie tylko ustrój polityczny, ale zaszły też głębokie zmiany w modelu funkcjonowania ochrony zdrowia w Polsce. Ustawa zatem, mimo 8 nowelizacji, nie przystaje do warunków, w których obecnie funkcjonuje samorząd lekarski. Również bogate 20-letnie doświadczenie w stosowaniu jej przepisów ujawniło wady i niedostatki - można przeczytać w uzasadnieniu ustawy. Trzeba przypomnieć, że przymiarek do zmian było już 8, w latach 1990-2004. Jak dotąd po 1989 r. tylko rząd PO-PSL chciał się zająć zagadnieniem kompleksowo.

Do Doniecka, na IV polsko-ukraińską konferencję pneumonologów w 2007 r., przyjechało ponad 250 lekarzy, w tym blisko 20 z Polski (dwa razy więcej niż do Kijowa w 2005 r.). Zgłoszono na nią ponad 60 doniesień. Bogaty program naukowy składał się z 8 sesji. Bardzo wysoki poziom naukowy miały sesje teoretyczne. Szczególnie ciekawy był wykład doc. Chorostowskiej na temat hipoksji i hiperoksji oraz prof. Tafil-Klawe (rektora Bydgoskiej AM) o zaburzeniach neuroregulacji oddychania u chorych na obturacyjny bezdech podczas snu. Z dużą uwagą ukraińscy koledzy wysłuchali wykładów prezentujących nowoczesne metody diagnostyczne w chorobach płuc.

Białostocki lekarz Wojciech S. znany jest w Polsce z przeprowadzenia dwóch operacji: pierwsza polegała na zorganizowaniu akcji wręczenia swojemu kierownikowi "łapówki kontrolowanej", druga zaś na podzieleniu się z pewnym dziennikarzem informacją jakoby anestezjolodzy szpitala klinicznego w Białymstoku wstrzykiwali pacjentom thiopental w celu ułatwiania sobie pobierania od nich narządów. Obecnie Wojciech S. wykonuje trzecią operację, mającą na celu sądowe oczyszczenie swojego dobrego imienia, naruszonego przeprowadzeniem dwóch poprzednich zabiegów. Opisanie wszystkich tych skomplikowanych przedsięwzięć zajęłoby mi zbyt dużo miejsca, zajmę się więc tylko przedstawionymi już w innych mediach wydarzeniami związanymi z "aferą thiopentalową".

Szkolenie specjalistów w kraju, pomimo kilku reform, nadal pozostawia wiele do życzenia. Dziś największym problemem wydaje się być niechętne przekazywanie umiejętności przez starszych, doświadczonych lekarzy swoim młodszym kolegom, którzy często traktowani są jako potencjalni konkurenci. Tymczasem źle wyszkolony lekarz to zarazem więcej błędów popełnionych w wyniku nieracjonalnego postępowania diagnostyczno-terapeutycznego, dłuższy okres hospitalizacji i więcej powikłań, a co za tym idzie - olbrzymie wydatki dla szpitali. Tysiące źle wyszkolonych lekarzy to olbrzymie straty dla całego systemu ochrony zdrowia, a zarazem skuteczny hamulec wzrostu lekarskich pensji. Niestety nikt do tej pory nie podjął próby wykonania dokładnych kalkulacji dotyczących oceny korzyści lub strat wynikających z lepiej lub gorzej przeprowadzonego szkolenia specjalizacyjnego.