19 czerwca kilometrowy pochód pracowników ochrony zdrowia, w strugach ulewnego deszczu, znów podążał w milczeniu ulicami stolicy. Minął wyludniony do żywego gmach Sejmu, a w Alejach Ujazdowskich przywitały go metalowe bariery, chronione przez podwójny szpaler uzbrojonej po zęby policji. Barwny korowód, rozsierdzony uporem szefa rządu, postanowił pozostać tam, gdzie premier na co dzień pracuje. Niekonwencjonalne obozowisko ochrzczono wkrótce majdanem. Przez siedem długich dni i nocy zastanawiał się premier, czy przyjąć pielęgniarki, choć do końca utrzymywał, że okupacja jego kancelarii to przestępstwo. O ich proteście głodowym powiedział, że "brak kolacji, to jeszcze nie głodówka".

Piszę ten felieton w tak dramatycznych dniach, że muszę się liczyć z tym, że gdy dotrze do czytelnika, będzie już zupełnie nieaktualny. Kiedy jednak widzę, jak władza niechętnie reaguje na naciski protestujących środowisk medycznych, to kto wie, czy obecna sytuacja jeszcze długo się nie zmieni. Trzeba przyznać, że także po stronie pracowników sprawa nie jest prosta. Samorząd lekarski jasno określił oczekiwania: dwie, dwie i pół, trzy średnie krajowe jako minimalne zarobki lekarza i lekarza dentysty. Lekarze zatrudnieni w zakładach opieki zdrowotnej strajkują w walce o realizację tych samych postulatów. Pielęgniarki i położne żądają podwyżki tysiączłotowej od października i utrzymania ubiegłorocznego wzrostu wynagrodzeń w przyszłym roku.

Z Krzysztofem Bukielem, przewodniczącym OZZL rozmawia Agnieszka Banach. - Panie doktorze, ilu lekarzy już złożyło wypowiedzenia z pracy? - Wypowiedzenia złożyli lekarze z 30. szpitali - łącznie już ponad 2 tys. osób. W większości placówek odejdzie prawie 70-80 proc. lekarzy. Najgorzej będzie na Podkarpaciu - za trzy miesiące w większości szpitali nie będzie lekarzy. W trzech placówkach wymówienia dotyczą pojedynczych oddziałów m.in. ginekologów, anestezjologów. Wiadomo jednak, że jeżeli ci ostatni odejdą z pracy, stanie parę innych - zabiegowych oddziałów.

Zgodzą się ze mną ci, którzy Go znali, jak i ci, którzy mieli kiedykolwiek okazję zetknąć się z Nim, chociaż przez chwilę, że był to człowiek niezwykły. Otwarty i przyjacielski, tryskający radością życia, komunikatywny i pozytywnie nastawiony do wszystkich. Był inicjatorem nawiązania i rozwoju współpracy z wieloma europejskimi i pozaeuropejskimi organizacjami stomatologicznymi. Nieprawdopodobnie pracowity i dokładny, zawsze był doskonale przygotowany od strony fachowej i prawnej do wszystkich zadań, których się podejmował. Znajdował ludzi i rozdawał zadania, czasami trudne do wykonania, nie raz nie do końca dla wielu mniej wtajemniczonych zrozumiałe, które jednak prowadziły, nieraz krętymi drogami zawiłości dyplomatycznych i politycznych, do przemyślanego celu.

Lekarze i pielęgniarki nie chcą już pracować za grosze. Domagają się poważnego traktowania w rozmowach z rządem. W piątym tygodniu strajku zawody medyczne zorganizowały manifestację w Warszawie. Miasteczko namiotowe przed kancelarią premiera lub - jak potocznie to się określa -lekarsko-pielęgniarski majdan ciągle się rozrasta. Manifestacja pokojowa zaczyna się przeradzać w obywatelski bunt. Do ludzi w białych kitlach dołączyli górnicy, hutnicy, a "w kolejce" czekają kolejne grupy zawodowe. Także pielęgniarek cały czas przybywa - przyjeżdżają m.in. z Olkusza, Poznania, Radomia, Kalisza, Łęczycy, by zmienić koleżanki śpiące w namiotach przed Kancelarią Prezesa Rady Ministrów.

Podczas konferencji Związku Zawodowego Anestezjologów motywem przewodnim była emigracja. - To anestezjolodzy jako pierwsi zaczęli wyjeżdżać, by pokazać, że polscy lekarze są dobrzy i tym samym przetarli ścieżki innym specjalistom - mówił Jarosław Pinkas, wiceminister zdrowia. - Mam jednak nadzieję, że teraz zaczną wracać i zdobyte tam doświadczenie wykorzystają w Polsce. Jednak lekarze nie byli już tacy optymistyczni. Podczas wystąpienia zatytułowanego "Czy anestezjolodzy mają powody do frustracji" prof. Leon Drobik, przewodniczący związku, przekonywał, że nie mają. - Przecież żyjemy krócej, więc wizja starości nas nie przeraża, świetnie zarabiamy, ganiając od szpitala do szpitala i usypiając kilku pacjentów jednocześnie, więc nie mamy trosk materialnych, a nasza praca jest doceniana - mówił wzbudzając u zgromadzonych szczery śmiech.

Z Markiem Czarkowskim, przewodniczącym Ośrodka Bioetyki NRL, rozmawia Marek Stankiewicz. - Bioetyka pojawia się zwykle wtedy, gdy zachodzi obawa, że godność człowieka poddawanego procedurom zaawansowanej medycyny może zostać naruszona. Kogo tak naprawdę obchodzi dzisiaj bioetyka? - - Powinna obchodzić wszystkich. Jako przedmiot zainteresowania dotyczy lekarzy, badaczy, pacjentów i uczestników eksperymentów medycznych. Doświadczenia historyczne przypominają, że utworzenie niezależnej instytucji oceniającej badania i eksperymenty medyczne, a także etyczne aspekty postępowania lekarskiego, może zapobiec rażącym naruszeniom godności osoby ludzkiej.

Od początku istnienia powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego, tj. od 1999 r. wielkie emocje budziła wycena świadczeń zdrowotnych zakupywanych od świadczeniodawców - pierwotnie przez kasy chorych, a później przez Narodowy Fundusz Zdrowia. W każdym rodzaju świadczeń, także w stomatologii, ceny w sposób oczywisty odbiegały od wartości rynkowych (oczywiście na niekorzyść świadczeniodawców), ale nikt - łącznie z płatnikiem, czyli Narodowym Funduszem Zdrowia - nie potrafił określić, jakie rzeczywiste koszty ponosi świadczeniodawca, a zatem jakie powinny być ceny płacone przez NFZ.

Zagadnienia dotyczące zdrowia jamy ustnej zostały zaprezentowane podczas ostatniego Światowego Zgromadzenia Zdrowia (Sixtieth World Health Assembly WHO, Genewa, 14-19 maja 2007) - zgromadzenia, na którym wszyscy ministrowie zdrowia oraz wyżsi rangą urzędnicy ze 191 krajów należących do WHO, spotykają się jeden raz w roku celem omówienia ważnych międzynarodowych spraw dotyczących zdrowia. Zdrowie jamy ustnej i związane z tym zapobieganie innym chorobom było częścią tegorocznego planu (punkt 12.9 programu). Była to szczególna sposobność dla zawodu lekarza dentysty zwrócenia uwagi świata na kwestie zdrowia jamy ustnej. Po raz pierwszy od roku 1981 temat zdrowia jamy ustnej omawiano na World Health Assembly.

Rezolucja WHO. Plan działania dla promowania i zintegrowanego zapobiegania chorobom. Zwracając uwagę na ścisłą zależność pomiędzy zdrowiem jamy ustnej, zdrowiem ogólnym i jakością życia; Podkreślając potrzeby włączenia programów promujących zdrowie jamy ustnej i profilaktyki chorób jamy ustnej w programy łączące profilaktykę i leczenie chorób przewlekłych; Będąc świadomym, że konieczność profilaktyki i kontroli chorób niezakaźnych została nakreślona w XI Ogólnym Programie Pracy na lata 2006-2015. Doceniając rolę, jaką odgrywają centra współpracy ŚOZ, partnerzy i organizacje pozarządowe w poprawie zdrowia jamy ustnej globalnie, WHO wzywa państwa członkowskie do podjęcia różnorodnych działań zmierzających do poprawy stanu zdrowia jamy ustnej.

Dla zrozumienia problemów zawodowych polskich lekarzy dentystów niezbędne wydaje się pokazanie w skrócie historii budowania zawodu w odrodzonej po I wojnie światowej i latach niewoli Polsce. Tworzenie jednolitego systemu prawnego, z systemów trzech zaborów, okazało się bardzo skomplikowane. Pomimo że państwo po uzyskaniu niepodległości wprowadziło rejestrację osób trudniących się wykonywaniem praktyki lekarsko-dentystycznej - na pierwszy akt prawny dotyczący lekarzy dentystów trzeba było czekać prawie 10 lat.

Opowieści prawdziwe dra Zbigniewa Woźniewskiego oraz wspomnienie Leona Manteuffla. Dzisiejszy Instytut Gruźlicy i Chorób Płuc, przy ul. Płockiej 26 w Warszawie, nazywany był powszechnie Szpitalem Wolskim. 1 sierpnia 1944 r. przebywało w nim 220 zarejestrowanych chorych. W pierwszych dniach sierpnia w szpitalu znalazło się także kilkuset mieszkańców okolicznych ulic, którzy w jego murach szukali schronienia w obliczu podjętej przez Niemców pacyfikacji Woli. Użyto do niej kolaboranckich oddziałów najemników nazywanych "kałmukami". Oddziały te wymordowały w pierwszych dniach powstania ok. 7000 mieszkańców Woli. 5 sierpnia, po zarządzonej ewakuacji personelu, pacjentów i uciekinierów - zamordowano ok. 60 pracowników Szpitala Wolskiego oraz 300 wyprowadzonych w zwartej kolumnie mężczyzn. Z tej masakry ocalało zaledwie kilka osób.