Ile właściwie powinien zarabiać lekarz? - zapytali dziennikarze Jarosława Kaczyńskiego. "Ja też zarabiam mniej niż kanclerz Niemiec czy premier Francji" - odpowiedział nasz premier. Krzysztof Bukiel irytuje się, że rząd chce wmówić społeczeństwu, że lekarze chcą zarabiać tyle, co ich koledzy na Zachodzie. A przecież średnia płaca w administracji, obecnie 3377 zł brutto, dla ogromnej rzeszy lekarzy jest wciąż poziomem marzeń. Idzie o jeden miliard zł na podwyżki dla lekarzy w tym roku i obietnicę wzrostu nakładów na ochronę zdrowia do 6 proc. PKB. Wbrew obliczeniom publikowanym przez rząd, kwota ta wystarczyłaby na wzrost wynagrodzeń wszystkich lekarzy o ok. 2 tys. miesięcznie już w bieżącym roku - czytamy w oświadczeniu Prezydium NRL. - Nie ma mowy, aby lekarze otrzymali podwyżkę - powiedział prezydent Lech Kaczyński.

Okiem Prezesa Strajk. W zasadzie od dawna było wiadomo, że musi do niego dojść. Ale też mieliśmy trochę nadziei, że przynajmniej jakiś sygnał ze strony rządu doprowadzi do sytuacji, w której przynajmniej jeszcze na pewien czas będzie można wstrzymać machinę strajkową. Niestety, rząd do ostatniej chwili zachowywał się, jakby liczył, że stanie się cud i sprawy same rozejdą się po kościach. Temu oczekiwaniu towarzyszyły zmasowane, przynajmniej w części mające swoje źródło w instytucjach państwowych, przejawy szkalowania środowiska lekarskiego oskarżanego skwapliwie przez liczne media o wszystkie grzechy świata. Nie powiodła się akcja dezawuowania żądań lekarzy. Obecnie mamy w Polsce do czynienia z niespotykaną od dawna akceptacją społeczną dla podwyżek wynagrodzeń lekarskich.

Ogólnopolski Związek Zawodowy Lekarzy po raz kolejny zorganizował protest lekarzy. Postulaty powtarzane są przez środowisko od lat, a protest zapowiadano już w zeszłym roku. Tylko dla porządku przypomnijmy - lekarze domagają się natychmiastowego podwyższenia płac do wysokości dwóch średnich pensji krajowych dla lekarza bez specjalizacji i trzech pensji krajowych dla lekarza ze specjalizacją, czyli do poziomu (odpowiednio) 5 i 7,5 tys. zł brutto oraz płatnego urlopu szkoleniowego w wymiarze 14 dni rocznie. Oprócz tego OZZL chce zagwarantowania procentowego wzrostu nakładów na ochronę zdrowia do 5 proc. PKB w 2008 r. i 6 proc. PKB w 2009 r. (obecnie jest to 4 proc.) oraz prywatyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej. - Dość wyzysku - powtarzają związkowcy.

Akcja NIE BIORĘ, zapoczątkowana w marcu przez młodych lekarzy warszawskich, nabiera rumieńców. Jedni ją żarliwie krytykują i próbują zmiażdżyć inwektywami, inni są dumni, że ktoś wreszcie przerwał milczenie. Nasz czytelnik Andrzej M. z Konina uważa, że prawo do moralizowania mają jedynie ci lekarze, którzy nie tylko sami są wzorem cnót, ale też utrzymują siebie i swoją rodzinę z lekarskiej pensji. - Postępowanie zgodne z powołaniem lekarskim obowiązuje wszystkich nas bez względu na to, jak komu się wiedzie. Bieda zaś nie upoważnia nikogo do zachowań ani nieetycznych, ani tym bardziej nielegalnych - wyjaśnia Konstanty Radziwiłł.

Niemal w przeddzień ogólnopolskiej akcji protestacyjnej - w piątek 18 maja - prezes Naczelnej Rady Lekarskiej Konstanty Radziwiłł spotkał się z lekarzami Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego im. Stefana Kardynała Wyszyńskiego w Lublinie. Jednak to nie zbliżający się strajk był powodem tej nieplanowanej wizyty. Jestem w pierwszym w Polsce szpitalu, w którym pracodawca wprowadza 14-dniowy płatny urlop szkoleniowy dla lekarzy. Udało się wam wywalczyć jeden z najważniejszych postulatów strajkowych - gratulował zarówno lekarzom, jak i dyrektorowi szpitala prezes Radziwiłł.

Uczestniczył pan w tworzeniu komisji ministra zdrowia powołanej dla zbadania "afery białostockiej". Oskarżono tam lekarzy ze szpitala klinicznego, że podawali pacjentom thiopental, by wywołać u nich stan śpiączki, orzec śmierć mózgu, a potem - dla zysku pobrać narządy. Jakie były wnioski pokontrolne komisji? - Przewodniczącym komisji został prof. Wojciech Rowiński, konsultant krajowy w dziedzinie transplantologii. Ja wyznaczyłem dwóch jej członków - lekarzy anestezjologów z głębokim doświadczeniem w orzekaniu o śmierci mózgu. Po szczegółowej analizie dokumentacji stwierdzili, że we wszystkich 32 przypadkach orzeczeń śmierci mózgu u dawców narządów wcześniej wykonano badania toksykologiczne na obecność barbituranów oraz benzodwuazepin. Próby nie wykazały obecności tych leków we krwi pacjentów.

Dyskryminacja z powodu wieku, czyli age'izm, ma się w Polsce bardzo dobrze. Głównymi heroldami age'izmu są pracodawcy, którzy najchętniej zatrudniliby 20-letnią kobietę z 10-letnim doświadczeniem w zawodzie - jak mówi znany dowcip, krążący wśród osób poszukujących pracy. Od biedy skłonna jestem zrozumieć chęć zatrudnienia pracownika najbardziej odpowiadającego kryteriom ustalonym przez właściciela czy zarządzającego firmą. Gorzej sprawa ma się, gdy age'istowskie wypowiedzi płyną szerokim strumieniem z ust niektórych lekarzy, wygłaszane są publicznie i bez najmniejszego zażenowania.

Już po raz piętnasty przedstawiciele komisji młodych lekarzy ze wszystkich okręgowych izb spotkali się na ogólnopolskiej konferencji. Do Chełmna k. Bydgoszczy przyjechali na zaproszenie Bydgoskiej Izby Lekarskiej. Zebrali się, by jak mówią "poprawić sytuację lekarzy wchodzących do zawodu". Wszyscy młodzi, ambitni, dobrze wykształceni, aktywni, każdy na początku drogi zawodowej. Śmiało można powiedzieć, że to właśnie oni będą lekarską elitą. Szkoda tylko, że większość z nich już nie w naszym kraju. Grzegorz jest w trakcie trzeciego roku specjalizacji z chirurgii. Ma etat w katowickim szpitalu. Pracuje ponad 300 godzin miesięcznie, robi doktorat. "Na rękę", łącznie z dyżurami, dostaje 2 tys. zł.

Po ukończeniu studiów stomatologicznych w latach sześćdziesiątych długo tułałam się po tak zwanej prowincji, bo o pracę nie było łatwo. Wreszcie udało mi się dostać etat w przychodni rejonowej dość zamożnego miasta średniej wielkości. Dwie starsze koleżanki z tej przychodni zbliżały się do emerytury, jedna z nich kończyła studia przed wojną, druga tuż po wojnie. Obydwie miały prywatne gabinety, a w przychodni pracowały z oddaniem, uczciwie i za marne pieniądze. W ciągu mojego długiego życia i długiej praktyki lekarskiej miałam okazję zaobserwować postawy lekarzy, od skrajnie judymowej do najzwyczajniej hochsztaplerskiej. Przyszedł rok 1976, powstały ZOZ-y, a w ślad za tym pojawiło się tzw. stomatologiczne lecznictwo zintegrowane. Przestały istnieć pracownie protetyczne.

Poruszanie się po rewirach polskiej dentystyki w pierwszych latach II Rzeczypospolitej wymagało umiejętności prestidigitatorskich. Na pierwszy rzut oka mogło się wydawać, że jest wiele polskich środowisk dentystycznych i stomatologicznych, które wszystko dzieli, a nic nie łączy. Dzieliła je historia, która sprawiła, że zawód lekarza dentysty uprawiali ludzie o różnym przygotowaniu zawodowym i różnych umiejętnościach, które sprawiały, że zdolni maturzyści z jednej części Polski wyjeżdżali na studia do Wiednia, z innej do Wrocławia, Lipska, Berlina lub Monachium.

- Chcemy ograniczyć rolę ordynatorów - powiedział na konferencji prasowej pod koniec marca br. Bolesław Piecha - wiceminister zdrowia, zapowiadając wprowadzenie zmian w organizacji pracy szpitali. System ordynatorski zastąpi tzw. konsultancki, który funkcjonuje m.in. w Wielkiej Brytanii. Zmiana ta ma być sposobem m.in. na walkę z korupcją w szpitalach. Zdaniem wiceministra, w rękach ordynatorów skupiona jest obecnie zbyt duża władza. Decydują oni o tym, kiedy, jak i przez którego lekarza konkretny pacjent jest leczony. System konsultancki da więcej samodzielności lekarzom specjalistom, ma być też bardziej przyjazny dla zdobywających doświadczenie młodych medyków.

- mówi prof. dr hab. n. med. Janusz Strzelczyk, konsultant wojewódzki w dziedzinie transplantologii klinicznej, kierownik Kliniki Chirurgii Ogólnej i Transplantacyjnej Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego nr 1 im. N. Barlickiego w Łodzi. Aby ocenić, czy do szpitali w Polsce można wprowadzić angielski system konsultancki, trzeba zacząć od tego, że szpital w Wielkiej Brytanii jest inaczej zorganizowany niż w naszym kraju. Poznałem ten system, gdyż kilka lat spędziłem w Anglii. Tam w zasadzie nie funkcjonuje pojęcie oddziału szpitalnego, którym kieruje szef, mający pod sobą personel do niego przypisany. Nie ma zatem również stanowisk ordynatorów. Rolę oddziałów pełnią zgrupowane w jednym miejscu sale chorych, przeznaczone dla pacjentów, np. chirurgicznych, ginekologicznych, internistycznych itp.

Rynek ubezpieczeń medycznych dopiero w Polsce raczkuje. Z 800-900 mln zł jakie Polacy wydają na leczenie się prywatnie zaledwie 175 mln jest w rękach towarzystw ubezpieczeniowych. Raport "Diagnoza społeczna 2005. Warunki i jakość życia Polaków" pokazał, że blisko 40% gospodarstw domowych, których członkowie korzystali z opieki zdrowotnej w ciągu minionego roku, opłacało jej koszty z własnej kieszeni. Z drugiej jednak strony prawie połowa z nas deklaruje, że nie wykupi dodatkowego ubezpieczenia zdrowotnego, bo jest za drogie (dane z tego samego raportu).