Ciągłe szkolenie podyplomowe lekarzy jest powszechną koniecznością, na dobre zadomowioną w wielu krajach. Zasady organizacji szkoleń są starannie opracowane i wspierane przepisami prawnymi. Formy edukacji są bardzo zróżnicowane.

Przez Internet

Najprostszą formą poszerzania wiedzy i gromadzenia punktów edukacyjnych jest przeczytanie artykułu w Internecie, wypełnienie testu sprawdzającego nabyte wiadomości i wysłanie zgłoszenia do systemu naliczającego punkty. Taka forma nie wymaga ponoszenia wysokich kosztów dodatkowych i jest bardzo dobra dla moli internetowych. Półtoragodzinny dostęp do artykułów uznawanych przez amerykańskie władze lekarskie za przydatne do edukacji podyplomowej kosztuje 7,50 USD, co jest ceną wielce przystępną dla tamtejszego lekarza. Przykłady takich szkoleń można znaleźć pod adresem internetowym http://cme.emedicine.com/. Dostępna tam baza artykułów szkoleniowych jest przygotowywana i uaktualniana przez kilka ośrodków naukowych i akademickich.

Na kongresie

Jeżeli lekarz nie chce lub nie lubi żmudnego siedzenia w Internecie, może się wybrać na jeden z dorocznych kongresów towarzystwa naukowego swojej specjalności.
W ubiegłym roku podczas 20 kongresu American Society of Hypertension, który odbywał się w San Francisco najpilniejsi uczestnicy kongresu mogli uzyskać aż 44 punkty edukacyjne. Wymagałoby to jednak nie lada aktywności, a niekiedy może nawet rozdwojenia się, ponieważ obrady toczyły się jednocześnie w kilku salach. Uwagę postronnego obserwatora zwracał fakt, że nie tylko uczestniczący w szkoleniu lekarze, ale i wykładowcy byli objęci nadzorem - dyskretnym, ale wnikliwym, stworzonym przez organizatorów.

Punktacja

Kody kreskowe na wizytówkach zjazdowych pozwalały uczestnikom udokumentować obecność na sesjach i wykładach. W zależności od liczby punktów uzyskanych podczas słuchania wykładów szkolony lekarz otrzymywał na koniec kongresu odpowiednie zaświadczenie. Poszczególne sesje były punktowane w sposób zróżnicowany. Za obecność na sesji plenarnej można było otrzymać 2 punkty. Tak samo były punktowane popołudniowe sesje satelitarne, sponsorowane przez przemysł farmaceutyczny. Pilny uczestnik, który spędziłby dzień od 6.30 rano do 19.30 na wykładach, mógłby otrzymać maksymalną liczbę punktów za jeden dzień kongresowy. Warunkiem otrzymania punktów była nie tylko obecność na sesji, ale również ocena wysłuchanego wykładu.

Ocena wykładu

Dokonywano jej na specjalnie przygotowanych formularzach, które każdy uczestnik kongresu znalazł w materiałach zjazdowych. Wszyscy wykładowcy podlegali ocenie słuchaczy - zarówno prezes American Society of Hypertension, jaki i młody debiutant, po raz pierwszy występujący przed publicznością. Nie było wyjątków, niezależnie od tego, jaką wykładowca cieszy się renomą naukową, jakie zajmuje stanowisko i na ile jest zasłużony dla nauki amerykańskiej. Skala ocen była pięciopunktowa. Jeden punkt słuchacz przyznawał, gdy całkowicie nie zgadzał się z zaproponowanym w formularzu aspektem oceny, natomiast pięć punktów, gdy w pełni akceptował zaproponowaną ocenę. Można było wypowiedzieć się w następujących kwestiach:

1. Wykładowca prezentował mistrzostwo w przedstawianym przedmiocie (1-5 pkt).
   
2. Prezentacja przedstawiała aktualne dane i była dobrze przygotowana (1-5 pkt).
   
3. Poziom prezentacji był odpowiedni dla słuchaczy (1-5 pkt).
   
4. Wiadomości były podane w sposób bezstronny i zrównoważony (1-5 pkt).