W tych bolesnych dniach, kiedy cały świat żegna się z największym człowiekiem naszych czasów, próbuję podzielić się z Kolegami wspomnieniami z moich spotkań z Nim. To wielkie szczęście, że było mi dane znać Ojca Świętego od Jego młodości a mojego dzieciństwa, patrzeć, słuchać, czytać, obserwować, być świadkiem Jego świętości i genialności, a także cieszyć się tym, że mnie pamiętał po kilkudziesięciu latach od ostatniego spotkania i obdarzał życzliwością bardziej zindywidualizowaną niż wszechogarniająca chrześcijańska miłość bliźniego. Staram się pisać o Nim możliwie bezstronnie, trudno jednak uniknąć subiektywizmu ocen przeżywając tak wielki i tak utrwalony podziw, odczuwając tak dominujący ból utraty i oddając hołd Świętemu Człowiekowi, najważniejszemu spośród ludzi (po Matce) w moim życiu.