Jestem za permanentną lustracją lekarzy, którzy niezależnie od czasów, w których przyszło im działać, zachowują się nikczemnie. Jestem za rozliczeniem tych, którzy wyrządzają swemu środowisku trwałe szkody, a zwłaszcza tych, którzy z niskich pobudek krzywdzą swoich pacjentów i ich rodziny oraz wydają fałszywe świadectwa zdrowia i przyczyny zgonu z chęci zysku lub przypodobania się władzy.
Jestem zdania, że lekarzowi w żadnym przypadku nie wolno stosować zasady, "jaka płaca, taka praca", bo - czyż trzeba ciągle o tym przypominać, że ani w minionym, ani w obecnym ustroju żaden chory nie odpowiada za to, że lekarze są przez polityków niedoceniani, a ich praca źle, nawet skandalicznie nisko opłacana?!
Jestem natomiast przeciw lustracji, która miałaby na celu wymienianie z nazwiska lub wymuszanie publicznej spowiedzi tylko na tych spośród nas, którzy do 1989 r. (czy tylko?) ze strachu, z oportunizmu, a nawet dla kariery skarżyli i donosili na kolegów do tajnych służb czy też różnych szczebli władzy PRL-u.
Przed napiętnowaniem w czambuł wszystkich przypadków donosicielstwa powstrzymuje mnie współczucie jakie żywię dla istot słabych i kalekich.
Ludźmi donoszącymi dla kariery (czy pieniędzy) głęboko gardzę. Niemniej spuściłabym na tego typu zachowanie zasłonę - nie tyle miłosierdzia, co zdrowego rozsądku - ponieważ upublicznianie donosicielstwa (z różnych przyczyn) tych lekarzy nie skruszy, nie zawstydzi (pozwolę sobie w tym miejscu przywołać swoją wypowiedź, drukowaną w "GL" nr10/2003, str. 36, pt. "Sumienie czyste, bo nie używane" i, co najważniejsze, nie zmieni (!), a smród z otwartego szamba nas wszystkich zaczadzi.

Z poważaniem

Janina Rościszewska-Krawczyk
specjalista chorób dzieci
Kraków