Francuzi odrzucili nowy traktat konstytucyjny Unii Europejskiej. A jeszcze przed chwilą prezydent Chirac złościł się, że to Polska się wychyla. No i kto tu pluje do zupy? Każdy Francuz dostał pocztą egzemplarz konstytucji. Trudny tekst ujęty w ponad 400 artykułach okazał się jednak dla wielu mało zrozumiały. To także skłaniało do głosowania "nie". Ciekawe jak ten problem wkrótce rozwiążą nasi mistrzowie od socjotechniki.

Do Unii Europejskiej przystąpiliśmy, by razem zbudować wspólną przyszłość. Tego się nie da zrobić wiecznie walcząc o swoje prywatne interesy. Francuzi przestraszyli się konkurencji z nowych państw, nie chcą łożyć na ich rozwój i wyrównanie szans, nie chcą ograniczenia subsydiów europejskich dla własnego rolnictwa. Tam już dawno ludzie się przyzwyczaili, że co drugi dozorca domu mówi po hiszpańsku lub portugalsku. Ale diabli ich biorą, że ich bogaci rodacy przemieszczają swe fabryki na wschód, by tańszą siłą roboczą napchać sobie kieszenie. Standard życia przeciętnego Francuza znacznie się obniżył, a ich rozdęty do granic system socjalny jest zagrożony.

Prawo europejskie mówi jednoznacznie, że wszystkie 25 krajów muszą go ratyfikować, czyli można sądzić, że traktat już w tej chwili jest martwy. Po konstytucji nie ma co płakać, bo Unia przez długi czas radziła sobie bez niej. I będzie sobie radzić dalej, bo to nie brak ustawy zasadniczej jest jej głównym problemem, ale brak reform w gospodarce i sferze socjalnej. I na tym trzeba się skupić, jeśli nie chcemy zostać z tyłu nie tylko za USA, ale też Chinami. W Polsce jest wystarczająco dużo do zrobienia i zarobienia, potrzeba tylko mądrych rządów, mniejszych podatków i dobrej motywacji. Zachód będzie jeszcze piszczał nie tylko o hydraulika z Polski, ale i o lekarzy. Jak na razie "Gazeta Lekarska" aż kipi od ofert pracy na terenie Unii. Oby więc naszego uniesienia po fiasku euroreferendum nie można było nazwać inaczej, jak tylko cielęcą radością.

Marek Stankiewicz
naczelny@gazetalekarska.pl