Po tym jak radca prawny Naczelnej Izby Lekarskiej Wojciech Rudnicki został ministrem zdrowia, wstąpiło w nas wszystkich trochę optymizmu. Mieliśmy nadzieję, że jeśli nie wszystko, to jednak przynajmniej część palących problemów (i tych "wielkich" jak ustawa "ustrojowa", i tych mniejszych, choć nie mniej dramatycznych, jak nabywanie leków z hurtowni przez gabinety lekarskie, rezydentury specjalizacyjne) uda się załatwić bardziej po naszej myśli.

• poprawy finansowania opieki zdrowotnej (poprzez wzrost składki, współfinansowanie świadczeń zdrowotnych z polis OC kierowców, akcyzy na alkohol i papierosy oraz dopłat bezpośrednich od pacjentów),
• ustawowego określenia zakresu (poprzez podanie listy obszarów świadczeń niefinansowanych z powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego) i warunków udzielania (poprzez ustalenie maksymalnych okresów oczekiwania na świadczenia oraz minimalnych warunków pobytu w szpitalach) świadczeń finansowanych ze środków publicznych,
• określenia czytelnych i sprawiedliwych zasad kontraktowania świadczeń zdrowotnych (poprzez wprowadzenie negocjacji płatnika z przedstawicielami świadczeniodawców prowadzących do ustalenia jednolitych reguł kontraktowania oraz cen), jawią się jako jedyny uporządkowany i konkretny głos rozsądku. Gdyby politycy umieli wznieść się ponad przedwyborcze harce, sądzę, że nie byłoby trudno uchwalić ustawę na czas. Czy tak się stanie? Mam coraz więcej wątpliwości.