Podstawowe dane
Członek Unii Europejskiej / Europejskiego Terytorium Ekonomicznego od roku 1973
Populacja: 5,3 mln
Język urzędowy: duński

Liczba stomatologów, wg miejsca zatrudnienia:
praktyki prywatne 3 574
szpitale 68
uniwersytety 211
publiczna służba zdrowia 1 117
pozostałe 69
ŁĄCZNIE: 5 039

Główna organizacja zawodowa stomatologów: Duńskie Towarzystwo Stomatologiczne

Rząd i opieka zdrowotna w Danii
Dania jest krajem małym, tak jeżeli chodzi o populację, jak i obszar. Obowiązującym ustrojem politycznym jest monarchia konstytucyjna z wybieralnym parlamentem. Produkt krajowy brutto na głowę mieszkańca (PKB) jest czwarty co do wielkości w Europie; tylko Luksemburg, Norwegia i Belgia osiągają wyższe dochody. Podział administracyjny kraju to 14 powiatów i 275 gmin miejskich. Kopenhaga, stolica, oraz Frederiksberg posiadają zarówno status powiatu, jak i gminy miejskiej. Grenlandia i Wyspy Faroe są terytoriami zależnymi Danii.

Począwszy od roku 1973, kiedy wprowadzona reforma zastąpiła system wzajemnych funduszy chorobowych, Dania zapewnia społeczne świadczenia medyczne finansowane z podatków państwowych. Świadczenia te nie są dodatkowo opłacane z podatków specjalnych ani indywidualnych składek na ubezpieczenie społeczne.
Organem odpowiedzialnym za niemalże wszystkie świadczenia w ramach opieki zdrowotnej jest National Board of Health (Krajowa Rada Zdrowia), z siedzibą w Kopenhadze. Zarządzanie opieką medyczną jest zdecentralizowane, przy czym powiaty prowadzą większość świadczeń, a gminy są odpowiedzialne za niektóre publiczne zobowiązania w zakresie opieki zdrowotnej.
Opieka stomatologiczna w Danii
Opieka stomatologiczna w Danii jest prowadzona dwutorowo. Dzieci poniżej osiemnastego roku życia korzystają bezpłatnie ze wszystkich świadczeń opieki stomatologicznej, które są zazwyczaj zapewniane przez szkołę. Osoby dorosłe mogą korzystać z systemu dotacji rządowych, które są dostępne poprzez sieć prywatnych gabinetów stomatologicznych świadczących większość typowych usług leczniczych.

Świadczenia stomatologiczne dla dzieci
Świadczenia stomatologiczne dla dzieci do 18 roku życia zapewniane są przez władze samorządowe (kommuner). W Danii istnieje około 275 kommuner i ponad 200 z nich zatrudnia swoich własnych stomatologów i posiada swe własne przychodnie stomatologiczne wykonujące przeglądy i leczenie dzieci szkolnych. Około 60 z nich, w większości tych zlokalizowanych na terenach wiejskich, gdzie prowadzenie swoich własnych przychodni nie jest uzasadnione z ekonomicznego punktu widzenia, zawiera kontrakty na świadczenie tego typu usług medycznych przez lekarzy stomatologów praktykujących prywatnie.
W ramach tego rodzaju świadczeń wszystkie zabiegi są bezpłatne, włączając opiekę ortodonty.
W wieku 16 lat dzieci mogą przenieść się do prywatnego gabinetu, przy czym pełny koszt leczenia jest im w dalszym ciągu refundowany, aż do momentu ukończenia przez nie 18 roku życia.

Świadczenia stomatologiczne dla dorosłych
System dotowania przez państwo świadczeń opieki stomatologicznej dla dorosłych jest prowadzony przez władze regionalne (Amter) we współpracy z Duńskim Towarzystwem Stomatologicznym (Tandlageforening). W ramach tego systemu pacjent płaci jedynie część honorarium lekarza stomatologa, który o pozostałą część ubiega się od władz regionalnych.

Średnio pacjent płaci około 77% kosztów leczenia, natomiast władze regionalne dopłacają około 32 %. W odniesieniu do opieki prewencyjnej oraz pewnego podstawowego zakresu świadczeń dotacja jest wyższa, zaś w przypadku leczenia drogiego, takiego jak na przykład chirurgia stomatologiczna, niższa.
Podstawowy zakres leczenia objętego dotacjami zawiera: przeglądy i diagnostykę, wypełnianie ubytków, chirurgię stomatologiczną, periodoncję oraz endodoncję.
Koszt większości świadczeń z zakresu ortodoncji dla dorosłych, korony i mosty oraz ruchome protezy jest w całości pokrywany przez pacjenta.
Dotacje są wyższe dla pacjentów pomiędzy 18 a 25 rokiem życia.

Bezpłatna opieka stomatologiczna przysługuje w pewnych przypadkach również osobom dorosłym; wtedy, gdy leczenie musi zostać przeprowadzone w szpitalu lub jeżeli pacjent należy do jednej z dwóch uprzywilejowanych grup społecznych - są to osoby niepełnosprawne oraz osoby o niskim statusie ekonomicznym i/lub emeryci.
Otrzymujący pomoc socjalną mogą uzyskać zwrot swoich wydatków na opiekę stomatologiczną od gminy, a ci, którzy nie otrzymują świadczenia dla bezrobotnych (Bistandsklient), tacy jak bezdomni oraz uzależnieni od narkotyków lub alkoholu, zazwyczaj otrzymują bezpłatną opiekę stomatologiczną.

Stomatologiczne ubezpieczenia prywatne
Duży odsetek dorosłych obywateli duńskich (około 25%) wykupuje prywatne ubezpieczenia zdrowotne. Istnieje jeden program "Health Insurance Denmark" (Sygeforsikringen Danmark), który jest systemem ubezpieczeń osobistych ze składkami opłacanymi przez samych zainteresowanych. Zakres ubezpieczenia jest różny w zależności od wybranej opcji ubezpieczeniowej, do wyboru są trzy.

Grenlandia i Wyspy Faroe
W Grenlandii całość opieki stomatologicznej jest zapewniana jako bezpłatne świadczenie publiczne, tak dla dzieci, jak i dla dorosłych. Wszyscy lekarze stomatolodzy, za wyjątkiem jednego, są zatrudniani przez rząd Grenlandii i ciągle istnieje zapotrzebowanie na personel stomatologiczny.
Przewiduje się, że nastąpi dalsze zwiększenie zapotrzebowania na lekarzy stomatologów w Grenlandii z uwagi na fakt, iż zawieszone zostały darmowe przeloty do Danii dla obywateli duńskich. Jednakże nowy program oferujący możliwość krótkich kontraktów, 3 - 6 miesięcy, bezpłatne zakwaterowanie oraz bilet lotniczy w obydwie strony powinien uczynić ofertę pracy na Grenlandii bardziej atrakcyjną dla stomatologów spoza Danii. Prawie wszyscy stomatolodzy pracują z tłumaczami Inuit.

Wyspy Faroe zarządzane są jako gmina duńska. Do niedawna, podobnie jak w Grenlandii, całość świadczeń stomatologicznych była bezpłatna w ramach opieki publicznej. Jednakże obecnie w coraz większej ilości regionów opieka stomatologiczna dla dzieci jest oddzielana od świadczeń dla dorosłych, za które to trzeba płacić. Przewiduje się, że w przeciągu krótkiego okresu czasu system świadczeń stomatologicznych na Wyspach Faroe będzie taki sam jak w pozostałej części Danii.

Wszelkie szczegółowe zapytania co do możliwości podjęcia pracy jako lekarz stomatolog na Grenlandii oraz Wyspach Faroa należy kierować na adres Duńskiego Towarzystwa Stomatologicznego.

Stomatologia w Danii
Organizacje zawodowe
Istnieje jedna główna organizacja ogólnokrajowa o nazwie Dansk Tandlageforening (Duńskie Towarzystwo Stomatologiczne).

Kodeks etyczny
Podstawowym dokumentem regulującym zasady prowadzenia praktyki stomatologicznej w Danii jest kodeks etyki zawodowej. Obejmuje on wszystkich lekarzy stomatologów, ale występują pewne drobne różnice w odniesieniu do poszczególnych świadczeń. Szczegółowe przepisy dotyczące dotacji państwowych, monitorowania pacjentów, wysokości opłat za świadczenia oraz skarg pacjentów określone zostały w oddzielnych aktach prawnych. Zostały one opisane poniżej w odpowiednich rozdziałach.

Kodeks Etyki Zawodowej Duńskiego Towarzystwa Stomatologicznego (aktualna wersja) zawiera informacje pogrupowane w następujących rozdziałach:
1. Cel kodeksu,
2. Pozycja lekarza stomatologa w społeczeństwie,
3. Stosunki pomiędzy lekarzem a pacjentem,
4. Stosunki pomiędzy lekarzem stomatologiem a władzami,
5. Stosunki wewnątrz środowiska lekarskiego,
6. Stosunki pomiędzy lekarzem stomatologiem a personelem stomatologicznym,
7. Stosunki pomiędzy lekarzem stomatologiem a organizacjami i środowiskiem zawodowym,
8. Postanowienia dodatkowe.

Oprócz podstawowego wymogu etyki zawodowej mówiącego o tym, że opieka ma na celu "ochronę i poprawę stanu zdrowia pacjentów" istnieje jedynie kilka ograniczeń co do świadczeń, które lekarz stomatolog może wykonywać. Stomatolog nie może prowadzić leczenia, na które pacjent nie wyraził zgody oraz takiego, do prowadzenia którego dany stomatolog nie posiada niezbędnej wiedzy specjalistycznej.
W odniesieniu do dorosłych pacjentów, których świadczenia stomatologiczne są opłacane przez rząd (Bistandsklient) istnieje obowiązek wcześniejszego uzyskania zgody na zakres świadczeń od odpowiednich organów państwowych.

Reklama
Wszelka reklama musi opierać się na faktach, być uczciwa i rzetelna, a niezgodne z prawem jest reklamowanie siebie lub swojej praktyki na koszt osób trzecich.

Standardy i kontrole
Monitorowaniem standardów opieki stomatologicznej zajmują się Komitety Powiatowe przy lokalnych władzach. Odbywa się to głównie poprzez kontrolowanie danych na temat wykonanych świadczeń, które każdy lekarz stomatolog jest zobowiązany dostarczyć w celu otrzymania rządowych dotacji. Każdy ze stomatologów, którego cennik odbiega od średniej danego regionu o 40% w dowolnym kierunku jest zobowiązany do przedstawienia wyjaśnienia.

Z wyjątkiem bieżącego monitorowania, jakość świadczeń stomatologicznych może być sprawdzana tylko i wyłącznie na wniosek pacjenta składającego skargę. Istnieją dwa sposoby na złożenie skargi. Większość zażaleń składanych jest poprzez system skarg administrowany przez Duńskie Towarzystwo Stomatologiczne we współpracy z Komitetami Powiatowymi (Amtsradsforeningen). Dotyczy to wszystkich świadczeń stomatologicznych bez względu na to czy są one objęte systemem dotacji rządowych, czy też nie. Jest to najbardziej popularna procedura, ale jej wynikiem może być jedynie zalecenie ponownego wykonania pracy przez danego lekarza.
Nie istnieje możliwość przyznawania odszkodowań, chociaż mogą być one zalecane. Od wyroków ustalanych na tej drodze stomatologom przysługuje prawo odwołania.
Drugim systemem skarg pacjentów jest ten nadzorowany przez Ministerstwo Zdrowia i obejmujący całość opieki medycznej. Jednakże z tej procedury korzysta jedynie niewielki procent pacjentów. Podobnie jak w przypadku procedury nadzorowanej przez Duńskie Towarzystwo Stomatologiczne, główną karą jest uznanie pracy lekarza stomatologa za "bezwartościową" i na tej podstawie pacjentowi przysługuje prawo ponownego uzyskania danego świadczenia nieodpłatnie lub zwrot poniesionych kosztów.

Ubezpieczenie
i odpowiedzialność cywilna
Ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej jest zapewniane poprzez Duńskie Towarzystwo Stomatologiczne i jest obowiązkowe dla członków prowadzących prywatne praktyki stomatologiczne. Obejmuje ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków dla właściciela praktyki i personelu, ubezpieczenie od kosztów postępowania sądowego, ubezpieczenie od roszczeń pacjentów z tytułu szkód poniesionych przez pacjentów lub uszkodzenia ich własności oraz zakażenia wirusem HIV.
Praktykujący prywatnie lekarz stomatolog płaci rocznie około DK 720 na ubezpieczenie kosztów postępowania sądowego; pozostałe elementy są przez firmy ubezpieczeniowe potrącane jako procent od dochodu.

Wykształcenie i licencja
Mimo iż Krajowa Rada Zdrowia prowadzi podstawowy rejestr krajowy stomatologów, jest on jedynie spisem osób, które otrzymały tytuły w uczelniach duńskich lub posiadają inne uznawane kwalifikacje. Aby posiadać prawo prowadzenia praktyki prywatnej i otrzymywania dotacji rządowych, lekarze stomatolodzy muszą być również zarejestrowani w regionalnej komórce Duńskiego Towarzystwa Stomatologicznego oraz Krajowej Rady Zdrowia, która potwierdzi, iż dany lekarz był zatrudniony na stanowisku stomatologa przez wymagany okres czasu - w chwili obecnej jego długość wynosi jeden rok. Stomatolodzy, którzy pracują w publicznej służbie zdrowia nie muszą się rejestrować w DTS, ale mimo to około 50% z nich rejestruje się.
Ordynatorzy klinik publicznych są zatwierdzani przez Krajową Radę Zdrowia.

W celu uzyskania członkostwa w DTS lekarz stomatolog musi uzyskać dyplom z zakresu stomatologii. W odniesieniu do wszystkich stomatologów, którzy zdobyli kwalifikacje poza krajami Unii Europejskiej Krajowa Rada Zdrowia ma prawo wymagać odbycia dalszych kursów oraz może przeprowadzić ustny sprawdzian znajomości języka duńskiego.

Podstawowe kwalifikacje
lekarza stomatologa
Podstawowym stopniem dającym możliwość zamieszczenia lekarza w rejestrze jest Bevis for Tandlaegeeksamen (kandidateksamen) oraz zaświadczenie wystawione przez Sundhedsstyrelsen (Krajowa Rada Zdrowia) potwierdzające, że kandydat przepracował na stanowisku lekarza stomatologa wymagany okres czasu.

Liczba lekarzy
stomatologów
W chwili obecnej na terenie Danii jest 3 574 stomatologów pracujących w prywatnych praktykach oraz 1 117 zatrudnionych w publicznej służbie zdrowia. Dalszych 211 zatrudnionych jest przez wyższe uczelnie, 98 w szpitalach, a 69 w innych instytucjach, np. siły zbrojne. Z 4 200 członków DTS 2 276 (54%) stanowią mężczyźni, a 1 924 (46%) kobiety. Przeciętnie każdego roku 91 studentów kończy naukę, ale ogólna liczba stomatologów jest stała.

Dochód netto przed
opodatkowaniem (1995)
W roku 1995 średni dochód lekarza stomatologa pracującego prywatnie wynosił DKK 570 000. W publicznej służbie zdrowia zarobki są następujące: lekarz stomatolog DKK 328 700, a szef kliniki DKK 411 000.

Specjaliści
W Danii uznawane są dwie specjalizacje stomatologiczne:
o chirurgia stomatologiczna (oral surgery),
o ortodoncja.

W obydwu przypadkach wymagane są studia specjalistyczne, odbywane w oparciu o kliniki i wydziały medyczne uniwersytetów.
Specjaliści z zakresu chirurgii szczękowej zdobywają wiedzę i doświadczenie na wydziałach Chirurgii Szczękowej, Patologii Szczękowej i Lekarskim, Ucha Środkowego i Gardła oraz Anestezjologii.
Specjaliści z zakresu ortodoncji odbywają studia na wydziale Ortodoncji.
Oficjalnie wprowadzona została także trzecia specjalizacja, diagnozowanie histopatologiczne, która wymaga co najmniej pięcioletnich studiów podyplomowych. W chwili obecnej jedynie pięć osób posiada odpowiednie szkolenie w tej specjalizacji i nie są one uprawnione do używania tytułu "lekarz stomatolog specjalista".

W Danii większość lekarzy specjalistów z zakresu stomatologii pracuje w szpitalach. Jednakże zarówno chirurdzy szczękowi, jak i ortodonci mogą prowadzić swe prywatne praktyki.

Skierowania na leczenie specjalistyczne są zazwyczaj wydawane przez lekarzy stomatologii ogólnej. Po zakończeniu leczenia specjalistycznego pacjent wraca do swego lekarza stomatologa w celu odbycia reszty kuracji. Pacjenci mogą również samodzielnie odbywać konsultacje z lekarzem specjalistą oraz mają swobodę wyboru tak lekarza stomatologa ogólnie praktykującego, jak i specjalisty.

Istnieje wiele organizacji i stowarzyszeń skupiających specjalistów i grupy określonych zainteresowań, szczególnie na szczeblu regionalnym. Wszelkie informacje na ich temat oraz kontakt z nimi można najprościej nawiązać poprzez Duńskie Towarzystwo Stomatologiczne.

Personel pomocniczy
W Danii, oprócz pomocy dentystycznej, istnieją trzy grupy stomatologicznego personelu pomocniczego:
o higienista stomatologiczny,
o technik dentystyczny oraz
o protetyk dentystyczny (technicy dentystyczni zatrudnieni w szpitalach).

Higieniści stomatologiczni
Higieniści stomatologiczni pracują w ramach lekarskich praktyk stomatologicznych, zawsze pod nadzorem lekarza stomatologa. Wprowadzone ostatnio regulacje prawne dają im prawo wykonywania pewnego ściśle określonego zakresu leczenia bez skierowania lub konsultacji z lekarzem. Podjęcie pracy w zawodzie higienisty stomatologicznego jest możliwe jedynie po uzyskaniu i zarejestrowaniu posiadania wymaganych kwalifikacji. Rejestr higienistów stomatologicznych uprawnionych do wykonywania swego zawodu jest prowadzony przez Krajową Radę Zdrowia.

Technicy dentystyczni
Technicy dentystyczni pracują głównie w laboratoriach, szpitalach oraz przychodniach stomatologicznych, niektórzy z nich są również zatrudniani przez lekarzy stomatologów w praktykach prywatnych. Wykonują swój zakres pracy bez nadzoru lekarza. Nie istnieje również wymóg rejestrowania posiadanych kwalifikacji i co za tym idzie nie ma centralnego rejestru techników dentystycznych.

Inna jeszcze grupa zawodowa szpitalnych techników protetycznych zajmuje się wykonywaniem całych ruchomych protez dentystycznych bez konieczności konsultacji z lekarzami stomatologami. Jednak w przypadku protez częściowych konieczne jest ustalenie planu leczenia przez lekarza stomatologa, podobnie pacjenci ze zmianami patologicznymi muszą być kierowani do lekarza stomatologa.
Prowadzenie samodzielnej praktyki przez szpitalnego technika protetyka wymaga licencji wydawanej przez Krajową Radę Zdrowia.

Praca w ramach praktyki prywatnej
Terminem prywatna praktyka określa się w Danii stomatologów, którzy pracują samodzielnie, w małych grupach lub są zatrudniani przez innych lekarzy stomatologów poza szpitalami i szkołami i świadczą szeroki zakres usług o charakterze leczenia ogólnego, w odróżnieniu od opieki specjalistycznej. W ramach praktyk prywatnych pracuje w Danii około 3500 stomatologów. Stanowi to około 70% wszystkich stomatologów zarejestrowanych i praktykujących w Danii.

Większość stomatologów w prywatnych praktykach są to osoby samozatrudniające się lub zatrudniane przez właściciela praktyki, które uzyskują dochód częściowo z opłat pobieranych za poszczególne świadczenia lecznicze, a częściowo z rządowych dotacji na leczenie osób dorosłych. Państwo płaci za wszystkie świadczenia stomatologiczne dla dzieci do 18 roku życia. Jednakże bardzo niewielki procent stomatologów (około 1%) pracujących w praktykach prywatnych przyjmuje jedynie pacjentów odpłatnych. W większości obszarów wiejskich, gdzie tworzenie osobnego punktu stomatologicznego dla dzieci byłoby nieopłacalne z ekonomicznego punktu widzenia, kommune/minicipality zawierają umowę na świadczenie tego typu usług stomatologicznych przez gabinety prywatne.

Po zarejestrowaniu w regionie stomatolog rozbija swe rachunki na dwie kolumny. Jedna część jest płacona bezpośrednio przez pacjenta, podczas gdy o zapłacenie drugiej stomatolog ubiega się od państwa.
Stomatolog może wystawiać rachunek po każdej wizycie pacjenta lub po zakończeniu leczenia, w zależności od ustaleń poczynionych z pacjentem.

Tabela opłat obejmująca najpopularniejsze i nieskomplikowane zabiegi uzgodniona została na drodze umowy pomiędzy Duńskim Towarzystwem Stomatologicznym a reprezentatywnym przedstawicielstwem 11 samorządów lokalnych. Umowa ta zawiera również postanowienia dotyczące podstawowych zasad obowiązujących w opiece stomatologicznej, takich jak swobodny wybór lekarza, roczna sugerowana wysokość dotacji (ostateczna decyzja podejmowana jest przez rząd) oraz priorytety dla poszczególnych zabiegów.
W odniesieniu do świadczeń drogich i opieki specjalistycznej, która zazwyczaj nie jest objęta dotacjami państwowymi, lekarz ma prawo stosować swe własne stawki w zależności od faktycznie wykonanej pracy.

Przed założeniem praktyki prywatnej lekarz stomatolog musi uzyskać autoryzację od Krajowej Rady Zdrowia. Nie istnieją zasady ograniczające wielkość praktyki oraz liczbę zatrudnianych stomatologów i personelu. Gabinety mogą być wynajmowane lub stanowić własność stomatologów, nie istnieje tutaj żaden rodzaj pomocy państwowej na założenie nowej praktyki. Finansowanie tego typu przedsięwzięć odbywa się zazwyczaj z komercyjnych kredytów bankowych.

Stomatolodzy pracujący w ramach praktyk prywatnych nie są zobowiązani do dokonywania jakichkolwiek innych rejestracji, za wyjątkiem tej przy ubieganiu się o refundację kosztów leczenia od państwa. Nie istnieją standardowe zobowiązania umowne, niemniej jednak kodeks etyki zawodowej Duńskiego Towarzystwa Stomatologicznego zawiera pewne wytyczne w tym względzie. Lekarze stomatolodzy, którzy zatrudniają personel muszą przestrzegać przepisów prawnych dotyczących płacy minimalnej oraz muszą spełniać wymagania w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy.
Świadczenie macierzyńskie przysługuje na cztery tygodnie przed i 24 tygodnie po urodzeniu dziecka.
W sytuacji, gdy dany lekarz zatrudnia ponad czterech pracowników obowiązują ściśle określone przepisy dotyczące bezpieczeństwa pracy.

Za nadzorowanie standardu praktyk prywatnych odpowiedzialne jest Towarzystwo oraz 11 organów regionalnych w ramach Duńskiego Towarzystwa Stomatologicznego. Odbywa się to poprzez badania statystyczne oraz w ramach oficjalnych procedur ustalonych dla rozpatrywania skarg pacjentów, jak to zostało opisane powyżej.

Praca w ramach publicznej opieki stomatologicznej
Z 275 kommuner / municipalities w Danii ponad 200 zatrudnia na etatach lekarzy stomatologów. Lekarze ci pracują bądź to w szkołach, bądź też w państwowych ośrodkach zdrowia. Publiczną opieką stomatologiczną objęte są również osoby, które nie są w stanie samodzielnie zapewnić sobie takiej opieki. Zakres świadczeń w zakresie publicznej opieki stomatologicznej jest jednakowy.

Lekarze pracujący w ramach publicznej opieki stomatologicznej mogą sprawować funkcje kierownicze (na przykład główny chirurg [Surgeon Commander] lub kierownik przychodni [Chief of the Practice]), lub stanowiska lekarskie (lekarz stomatolog, specjalista ortodoncji, lub stażysta [Candidatus]). Do pracy w charakterze lekarza stomatologa w publicznej opiece stomatologicznej nie jest wymagane spełnienie żadnych dodatkowych warunków, za wyjątkiem ortodontów, którzy muszą posiadać stopień specjalizacji, jak to już zostało opisane, oraz kierowników przychodni, którzy powinni być zarejestrowani w Krajowej Radzie Zdrowia.

Odpowiednia jakość usług stomatologicznych jest gwarantowana poprzez system pracy w zespołach kierowanych przez doświadczonych stomatologów z długoletnim stażem. Procedury składania skarg przez pacjentów są takie same jak w każdej innej formie zatrudnienia (vide "Opieka Stomatologiczna w Danii").

Stomatolog pracujący w ramach publicznej opieki stomatologicznej może być zatrudniony w niepełnym wymiarze godzin, a godziny pracy są ruchome, w zależności od organizacji pracy w szkole.

Praca w szpitalach
W Danii około 60 stomatologów pracuje w szpitalach, przy czym są to w większości specjaliści z zakresu chirurgii szczękowej. Wszyscy stomatolodzy są pracownikami szpitali, które są w posiadaniu i prowadzone są przez władze regionalne. Lekarze stomatolodzy mogą zajmować się leczeniem pacjentów, jako chirurdzy szczękowi (lekarz stomatolog szpitalny) lub łączyć tę pracę z obowiązkami kierowniczymi (jako główny chirurg lub ordynator).

Wszyscy stomatolodzy pracujący w szpitalach muszą odbyć pięcioletnie studia podyplomowe umożliwiające im zdobycie specjalizacji w ortodoncji lub chirurgii szczękowej. Odpowiednia jakość usług stomatologicznych jest gwarantowana poprzez system pracy w zespołach kierowanych przez doświadczonych stomatologów z długoletnim stażem. W szpitalach wszelkie skargi pacjentów rozpatrywane są przez komitety podlegające Ministerstwu Zdrowia.

Praca na uniwersytetach i wydziałach stomatologicznych
W Danii około 160 lekarzy stomatologów pracuje na uniwersytetach lub wydziałach medycznych, wszyscy są pracownikami uniwersyteckimi. Mają prawo do pracy w niepełnym wymiarze godzin i zazwyczaj spędzają pozostały czas praktykując.

Stomatolodzy pracujący na uniwersytetach mają obowiązki dydaktyczne, ale mogą również mieć obowiązki dodatkowe: leczenie pacjentów na uczelni (nauczyciel kliniczny), prowadzenie badań naukowych (wykładowca) lub ich zakres obowiązków może łączyć zarządzanie, badania oraz nadzorowanie studentów (profesor lub asystent profesora / starszy wykładowca). Funkcjonują również nauczyciele Zewnętrzni nauczający specjalności, które nie są dostępne na uczelni.

Mimo iż nie istnieją oficjalne wymagania posiadania studiów podyplomowych, lekarze stomatolodzy w stopniu asystent profesora / starszy wykładowca lub jak powyżej zazwyczaj posiadają doktorat albo podyplomowe kwalifikacje naukowe.

Odpowiednia jakość opieki klinicznej oraz nauczania i badań w ramach wydziałów stomatologicznych jest gwarantowana poprzez system pracy w zespołach kierowanych przez doświadczoną kadrę dydaktyczną i akademicką. Dodatkowo uczelnie stomatologiczne oraz inne instytucje nauczające są kontrolowane przez Państwowe Centrum Ewaluacyjne, które przedstawia swe sprawozdania parlamentowi. Procedury składania skarg przez pacjentów są takie same jak w każdej innej formie zatrudnienia, jak to opisano powyżej.

Inne użyteczne informacje
Główna krajowa organizacja
zawodowa oraz centrum
informacyjne:
The Danish Dental Association
Dansk Tandlageforening
Amaliegade 17, Postboks 143
DK 1004 Copenhagen K,
DENMARK
Tel. (45) 70 25 77 11
Fax: (45) 70 25 16 37
E-mail: birgit.kenrad@dtf-dk.dk

Wydawnictwa
"The Danish Dental Journal
Tandlagebladet"
"The Danish Dental Association"
"Dansk Tandlageforening"
Amaliegade 17, Postboks 143
DK 1004 Copenhagen K,
DENMARK

Porównawcze koszty utrzymania:
Kopenhaga 92
94,7 bez zamieszkania
(100 = Zurych)

Podatki
Obowiązuje powszechny podatek dochodowy (w zależności od wynagrodzenia i dochodów kapitałowych). Istnieją również podatki powiatowe, lokalne oraz kościelne.

Podatek dochodowy
Dane podane poniżej są za rok 1994 i dotyczą osoby niezamężnej powyżej 17 roku życia. Niewielkie różnice mogą dotyczyć małżeństw, szczególnie dotyczy to stawek średniej i wyższej. Stawki podatkowe są obecnie zmieniane.

Podatki powiatowe, lokalne i kościelne są obliczane od dochodu podlegającego opodatkowaniu po odjęciu ulgi osobistej. Istnieje górna granica opodatkowania, która gwarantuje, iż łączna kwota podatków państwowych, powiatowych, lokalnych i kościelnych nie przekracza 65% każdego elementu dochodu.
Począwszy od roku 1992 i po spełnieniu pewnych warunków dodatkowych (Ustawa nr 489) obcokrajowcy o wysokich zarobkach lub naukowcy posiadający umowy na od 6 do 36 miesięcy, mogą zdecydować się na opodatkowanie swego dochodu stawką 25%.

VAT
25%, ale nie dotyczy on kosztów leczenia stomatologicznego.

Świadczenia emerytalne i opieka
zdrowotna
Składki na społeczne ubezpieczenie emerytalne wynoszą 10% dochodów.
Średnio państwo pokrywa około 85% kosztów leczenia, a 15% pokrywane jest przez pacjentów prywatnie. W odniesieniu do opieki stomatologicznej proporcje te są odwrotne, gdyż państwo pokrywa jedynie około 23%, a pacjenci płacą pozostałe 77% kosztów leczenia stomatologicznego.


Przepisy dotyczące higieny i bezpieczeństwa pracy
Dotyczy Wydane przez
Radiacja jonizacyjna Instytut Radiacji (w ramach Krajowej Rady Zdrowia)
Instalacje elektryczne samorządy lokalne
Usuwanie odpadków samorządy lokalne
Organizacja miejsca pracy duńskie Ministerstwo Pracy i bezpieczeństwo personelu

Podatek dochodowy
Stawka/ Ulga osobista, Podatek od dochodu przekra-
/rodzaj podatku podstawowa czającego dolny próg (%)
Podstawowa 29 300 14,5% (8% w 1998)
Średnia 130 000 4,5% (6% w 1997)
Wyższa 234 900 12,5% (15% w 1996)