Lekarze emeryci i renciści

Lekarze emeryci i renciści stanowią dziś w Polsce około 13% społeczności lekarskiej. Według niektórych członków Komisji ds. Lekarzy Emerytów i Rencistów procent ten w pewnych rejonach kraju zbliża się do 16% i wykazuje z roku na rok tendencję wzrostową.

Przytoczone liczby nie przekładają się w żadnym wypadku na - choćby zbliżony do nich - procentowy udział lekarzy emerytów i rencistów w organach izb lekarskich, który jest znikomy, śladowy.
W opinii wielu lekarzy emerytów i rencistów tak uderzająco niski procent udziału tej grupy lekarzy w organach samorządu lekarskiego jest wynikiem praktykowanego od lat przez mających przewagę liczbową lekarzy jeszcze czynnych zawodowo "wycinania" kandydatów będących emerytami lub rencistami.
Jest to postępowanie psychologicznie w pewnej mierze zrozumiałe. Wybierając do organów izb lekarskich przede wszystkim "swoich" przedstawicieli lekarze czynni zawodowo widzą w tym możliwość skuteczniejszej obrony interesów tej grupy lekarzy, z którą się identyfikują. Liczą na to, że właśnie ci delegaci, jako najlepiej zorientowani w problemach, które aktualnie gnębią lekarzy pracujących, będą ich najlepszymi rzecznikami wobec władz i ustawodawców. Nie zawsze jednak za pięknymi początkowymi deklaracjami kandydatów "dających się wybrać" na zebraniach wyborczych idą późniejsze ich czyny.
Rozpatrując z perspektywy minionych lat sposób pełnienia zaszczytnej "służby społecznej" jaką jest konkretna, żmudna, 4-letnia praca w organach izb lekarskich wszystkich szczebli dla dobra całej społeczności lekarskiej można wątpić czy na pewno wszyscy, którzy "dali się wybrać", byli godni tego zaszczytu. Można też podejrzewać, że niektórzy potraktowali swój wybór przede wszystkim (a może nawet jedynie?) jako kolejny szczebel w swojej karierze zawodowej. Przyjęli beztrosko na siebie obowiązki, z których się potem nie wywiązywali, tłumacząc się nadmierną ilością obowiązków w pracy podstawowej, trudnych do pogodzenia z pracą społeczną. Jeszcze inni pozorowali tylko swoje zaangażowanie w pracę w organach izb lekarskich, podpisując po przybyciu na obrady listę obecności i "urywając" się potem szybko z obrad, tak że nieraz brakowało quorum dla podjęcia niezbędnych uchwał.
Po co przypominam te powszechnie znane fakty? Ano po to, by zaapelować do wszystkich wyborców o wybranie do organów izb lekarskich w nowej kadencji lekarzy emerytów i rencistów w proporcji wyraźnie większej niż to miało miejsce dotychczas.
Przechodząc na emeryturę w wieku 60 lat (kobiety) i 65 lat (mężczyźni) lekarze są na ogół w pełni sprawni umysłowo i w niezłej kondycji fizycznej. Dziesiątki lat pracy zawodowej wzbogaciły wiedzę, którą wynieśli ze studiów o niemały bagaż osobistych doświadczeń i przemyśleń. Mogliby nadal być znacząco przydatni społeczeństwu. Niestety, w Polsce ani obowiązujące przepisy prawne, ani dobre obyczaje w świecie lekarskim na ogół nie ułatwiają im tego. Jest to zdumiewające marnotrawstwo ich wiedzy i doświadczenia (żeby nie powiedzieć dosadniej).
Jak wynika z odpowiedzi na ankiety skierowane do lekarzy emerytów, aż 50% lekarzy na emeryturze nie pracuje. Jedni z własnego wyboru (stan zdrowia, sprawy rodzinne itp.), inni z konieczności (brak możliwości prowadzenia własnej praktyki lekarskiej lub inne przeszkody, niezależne od woli zainteresowanego). Ta przymusowa "bezczynność zawodowa" ma - paradoksalnie - jeden walor: więcej czasu do własnej dyspozycji niż mają go koledzy lekarze jeszcze czynni zawodowo.
Wykorzystajmy ten walor. Włączmy tę grupę lekarzy aktywniej i liczniej do pracy w organach izb lekarskich wszystkich szczebli.

Roman Hajzik

Autor jest przewodniczącym Komisji ds. Lekarzy Emerytów i Rencistów NRL