IV Światowy Kongres Polonii Medycznej odbył się w dniach 1-3 czerwca br. w Warszawie. Organizatorami były: Federacja Polskich Organizacji Medycznych na Obczyźnie i Naczelna Izba Lekarska. Honorowy patronat objęła marszałek Senatu RP prof. Alicja Grześkowiak.

Uczestniczyło w nim ok. 300 polskich lekarzy ze wszystkich kontynentów, w tym 120 ze Wschodu, którym Wspólnota Polska i NIL pokryły koszty pobytu i uczestnictwa. Kongres służył wymianie doświadczeń, integracji, spotkaniom i planom na przyszłość. Ważnym tematem były możliwości pomocy, także stypendialnej, dla polskich lekarzy na Wschodzie. Uroczystego otwarcia, w Teatrze Polskim, dokonali: przewodnicząca Komitetu Organizacyjnego Kongresu, kierownik Ośrodka Współpracy z Polonią Medyczną NRL Bożena Pietrzykowska i przewodniczący Komitetu Programowego Jakub Bodziony (Niemcy). Uczestników powitali prezes NRL Krzysztof Madej i prezes Federacji Polskich Organizacji Medycznych na Obczyźnie Janusz Kasina, podkreślając, że "działając w pojedynkę lekarz może zrobić wiele dobrego. Ale zrzeszając się sprawiamy, że zwiększa się efektywność naszej pracy, nasz wspólny głos liczy się bardziej". Prof. Alicja Grześkowiak stwierdziła, iż kongres "jest dowodem solidarności ludzi wykonujących ten sam zawód, ale też solidarności ludzi, dla których Polska mimo życia w oddaleniu wciąż jest podstawą określenia własnej tożsamości". Niezwykle interesujący wykład inauguracyjny "Etyka ogólna a etyka lekarska" wygłosiła dr filozofii Sabina Magierska. Obrady toczyły się 2 i 3 czerwca równolegle w kilku sesjach tematycznych. Były poświęcone: aspektom kosztów, finansowania i organizacji systemu ochrony zdrowia (w czasie tej sesji wykład pt. "Rola samorządu lekarskiego w przemianach systemu ochrony zdrowia w Polsce" przedstawił prezes NRL Krzysztof Madej), roli Internetu w informacji i terapii medycznej (o krytycznym podejściu do informacji medycznej dostępnej w Internecie mówił Romuald Krajewski - Serwis Informacyjny NIL), zagadnieniom chorób układu oddechowego, leczeniu otyłości, postępom w chirurgii, w leczeniu chorób nowotworowych, kardiologii, diagnostyce i terapii depresji i nerwic. IV Światowy Kongres Polonii Medycznej, jak wszystkie wydarzenia odbywające się w 2000 r., to zdarzenie szczególne, bo taką miarę przykładamy do wszystkiego, co kończy ten wiek. Większość z uczestników po raz ostatni w tym tysiącleciu była w Warszawie, Częstochowie, słuchała muzyki Szopena w Żelazowej Woli, 

przemierzała sale Zamku Królewskiego, a takie miejsca i chwile się pamięta. Czym różnił się od poprzednich i co z jego dorobku będzie najistotniejsze dla kongresów następnych - być może odpowiedź dadzą zebrane wypowiedzi uczestników. Najważniejsze myślę jest to, że Kongres Polonii Medycznej umocnił swoją pozycję stałej imprezy. Choć może zmienić się formuła, proporcje programu naukowego i spotkań integracyjnych, a może nawet kraj spotkania. Dorobkiem, sądzę, jest też ugruntowanie wzajemnych kontaktów poszczególnych organizacji Polonii Medycznej. Udział mają w tym także naczelna i okręgowe izby lekarskie. Kongres nie jest już, jak pierwszy, w roku 1991, jedną z niewielu okazji, czasem pretekstem, dla polskich lekarzy, którzy z różnych przyczyn znaleźli się poza krajem, do kontaktu z Polską, z rodzinami, z polską medycyną. A dla Polaków zza dawnej sowieckiej granicy - jednym z niewielu okien na świat. Stał się, głęboko w to wierzę, "spotkaniem z wyboru", co zwiększa i oczekiwania, i wymagania wobec następnego - V Kongresu. A ten, wszystko wskazuje, odbędzie się za trzy lata. Do zobaczenia więc! Gdzie? Jeszcze nie wiadomo...

Ewa Gwiazdowicz