Quo vadis medice?

Reforma finansowania opieki zdrowotnej stała się od 1997 roku jednym z czołowych problemów naszego życia politycznego. Sprawy zdrowia przez powojenne dziesięciolecia pozostające marginesem wobec głównego nurtu zainteresowań elit politycznych zaprzątają teraz bezustannie ich uwagę, są też dobrze widoczne w prasie, radiu i telewizji. Dotyczy to nie tylko Polski, tak dzieje się u naszych sąsiadów, a także i w najbardziej rozwiniętych krajach świata, debatują o tym organizacje międzynarodowe.

Co powoduje ten wzrost zainteresowania, tę widoczną troskę polityków i finansistów? Jak się wydaje, jest to na pewno związane z wielkością wydatków, które ciągle są traktowane jako środki nie dające produkcji, nie rozszerzające rynku, które trzeba przewidywać w budżetach państwowych i regionalnych, zamiast np. budować autostrady czy restrukturyzować hutnictwo.

Jak niedawno powiedział jeden z polskich polityków "głównym zadaniem wojewody jest administrowanie służbą zdrowia". Poza stwierdzeniem faktu, można w tym odczytać pewną nutę irytacji z powodu istnienia i znaczenia problemu.

Ale jest i drugi powód irytacji, zwłaszcza finansistów. Proces podejmowania decyzji finansowych w opiece zdrowotnej jest trudny do sterowania.

Podmioty podejmujące decyzje nie stosują kryteriów ekonomicznych, nie myślą ekonomicznie, na ogół nie mają wykształcenia ekonomicznego. W podstawowym nakazie moralnym dla lekarza "salus aegroti suprema lex" trudno dostrzec imperatyw ekonomiczny.

Cóż więc zrobić przy konieczności uwzględnienia istniejących barier finansowych? Odpowiedź jest prosta - ograniczać swobodę podejmowania decyzji. Ku temu idziemy! Tylko jak nazwiemy osobę łączącą wymóg terapeutyczny z kalkulacją ekonomiczną? Czy jeszcze lekarzem?

PJASZ